گلستان ولايت را كه شد در نينوا غارت كنون يك غنچه پژمرده ز آن گلزار مى‌آيد
ازين كوه گران غم كه در عالم نمى‌گنجد به چشم اهل يثرب زندگى دشوار مى‌آيد
(سُهى)! اين ماتم جانسوز در دفتر نمى‌گنجد نه در دفتر، كه در دنياى پهناور نمى‌گنجد
٥٥. صالحى، بهمن (صالح)
بهمن صالحى متخلص به «صالح» در سال ١٣١٦ هجرى شمسى در شهر رشت به دنيا آمد و تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در شهر زادگاهش به پايان برد. وى از سال ١٣٣٣ به كار شاعرى پرداخت و به خاطر ذوق سرشار و طبع سليمى كه داشت در زمره شعراى پرآوازه خطّه گيلان درآمد و اينك از شعراى مطرح معاصر به شمار مى‌رود.
وى علاوه بر تجربه‌هاى موفقى كه در شعر كلاسيك دارد، در زمينه شعر نو نيز طبع‌آزمايى مى‌كند و مجموعه «افق سياه‌تر» حاوى اشعار نيمايى اوست.
از ديگر آثار اوست: «باد سرد شمال»، «كسوف طوفانى»، «نخل سرخ»، «ميراث عاشقان»، «بانوى آب» و «زخم زيباى عشق».
شعر صالحى داراى غناى محتوايى و ساختار محكم لفظى است و با نگاه تازه‌اى كه به اشياء پيرامون خود دارد، سروده‌هايش سرشار از تصاوير بديع و زيباست. ازاوست:
ذوالجناح‌
بر زمين كوبيد سُم، امّا سوارش برنخاست شيهه زد ليكن امير كارزارش برنخاست‌
شعله‌ور شد در جنون خشم و بُهتِ خود ولى راكبش، آن مهربان، آن غمگسارش برنخاست‌
منتظر استاد در هُرم حريق خيمه‌ها برق امّيدى ز چشم سوگوارش برنخاست‌
پيكرش شد جنگلى از شاخسار نيزه آه! جز گُلِ زخم دمادم از بهارش برنخاست‌
لحظه‌اى آسود در خواب چمن‌زار بهشت كركس درد از تنِ گلگون ز خارش برنخاست‌
مثل يك ابر سپيد امّا سترون در افق هيچ جز آهى ز جان دردبارش برنخاست‌
جوى رگ‌هايش تهى چون گشت، زير پاى مرد زانوان خم كرد و، ديگر ... «١»
٥٦. صغير اصفهانى، محمدحسين (صغير)
محمدحسين (صغير) اصفهانى در سال ١٢٧٤ در اصفهان به دنيا آمد و به سال ١٣٤٩ در ٧٥ سالگى در زادگاهش بدورد حيات گفت و در ميدان قدس معروف به فلكه طوقچى جنب مقام مطهّر رأس الرضا (ع) در اصفهان به خاك سپرده شد و آرامگاه او امروز زيارتگاه ارباب نظر و اصحاب شعر و قلم است. «١»
مرحوم صغير اصفهانى، در ميان شعراى آيينى روزگار ما از منزلت و وجاهت خاصى برخوردار بود و برخى از آثار ستايشى و ماتمى او با ساختار محكم و لفظى و غناى محتوايى در شمار اشعار خوب آيينى معاصر قرار دارد.
سلوك بى وقفه او در مسير خودسازى و معرفت‌اندوزى، تلاش بى امان او در گسترش فرهنگ ولايى و شيعى و پايمردى‌هاى او در تربيت و پرورش مداحان آل اللّه و شاعران آيينى، براى هميشه در حافظه شيفتگان مكتب اهل بيت عصمت و طهارت ثبت است و چهره نورانى او هنوز روشنى‌بخش اغلب محافل روحانى و مجالس منقبت‌خوانى و مرثيه‌سرايى است.
وسعت مشرب، مناعت طبع، فروتنى و خاكسارى، عشق و محبّت و معرفت به خاندان عصمت و طهارت، و طبع وقاد و روان و مضمون‌ياب از امتيازات وجودى او بود و از كرامت نفس وى حكايت داشت. خدايش بيامرزد و با اولياى خود محشورش كناد!
ازاوست:
داغ جگرسوز
شاهى كه بود ساقى كوثر پدر او افغان كه بريدند لبِ تشنه، سرِ او
خم قامت او گشت ز بار غم و اندوه افتاد چو بر نعش برادر گذر او
داغ پسر لاله عذارش على اكبر داغى است كه تا حشر بوَد بر جگر او
صد آه از آن لحظه كه افتاد به ميدان بر پيكر صد پاره اكبر، نظر او
بنشست و، به زانو بنهادش سر و، از غم گرديد روان سيل سرشك از بصر او
مجنون، دل ليلاى حزين گشت چو آمد در خيمه، روانسوز و غم‌افزا خبر او
نامد ز چه از خيمه برون غمزده ليلا؟ آمد به درِ خيمه چو نعش پسر او