به عزم آخرين ديدار فرزندان و خواهرهافرود آمد ز مركب آن سپهسالار بى ياور پياپى كودكان را از محبّت بوسه زد بر رخ‌يكايك خواهران را سود دست مرحمت بر سر به خواهر گفت كاى باليدهْ سروِ گلشن عصمت‌مرا منزل به پايان مى‌رسد تا لحظه‌اى ديگر مبادا لطمه بر صورت زنى، ناخن به رخ سايى‌غم مرگ برادر گر چه دشوار است بر خواهر بود خصم تو را اين فتح، آغاز سيه روزى‌ولى باشد شكست ما نخستين گام پيروزى‌
٥ بر اين صحراى پر بيم و هراس اى مه متاب امشب كه دامانت نسوزد از لهيب اضطراب امشب‌
سزد گر چهره پنهان مى‌كنى در هاله حسرت كه اصغر را نمى‌يابى در آغوش رباب امشب‌
نهان شد چهره خورشيد يثرب در نقاب خون جهان شد بزم ماتم در عزاى آفتاب امشب‌
بر اين تن‌ها كه هر يك رنگ گل‌هاى جنان دارد ببار اى آسمان از چشم اخترها گلاب امشب‌
جدا شد ساقىِ اين كاروان را دست از پيكر بده اين كودكان را اى فلك از ديده آب امشب‌
اگر ديشب نخفتى از عطش در دامن مادر بخواب اى كودك شيرين زبان، راحت بخواب امشب‌
سر از خاك نجف بردار اى غمخوار مظلومان براى دستگيرى زاين اسيران، كن شتاب امشب‌
بيا وَز اهل بيت خويش امشب پاسدارى كن گرفتاران غم را از محبت غمگسارى كن‌
٦ ز غم در دل گره شد ناله‌ام اى اشك! توفانى دلم لبريز خون شد اى شب اندوه! پايانى‌
چنان اهريمن آتش زد گلستان حسينى را كه مرغان بهشتى را نه سر ماند و نه سامانى‌
در آن دشت پر از وحشت ز بيم حمله گرگان گريزان است از هر سو غزالى در بيابانى‌
گر از حال يتيمان لحظه‌اى غافل شود زينب دهد جان كودكى در دامن خار مغيلانى‌
مگر شويى غبار بيكسى از چهره طفلان بيفشان اى فلك اشكى، ببار اى ابر بارانى‌
بر اين جانبازى و ايثار و اين صبر و شكيبايى به كيوان، ديده هر اخترى شد چشم حيرانى‌
گمانم مرغكى گم كرده امشب آشيانش را بگرد اى باغبان! شايد به دست آرى نشانش را
٧ ز حسرت، لاله ز اين غم داغ ماتم بر جگر دارد كه زينب سوى شام و كوفه آهنگ سفر دارد
روان شد كاروان و ماند اندر پى دلِ ليلا كجا مادر تواند ديده از فرزند بردارد؟
كنار هر اسيرى، بر فراز نى سرى چون گل به پاى هر گلى، مرغى سر اندر زير پر دارد
مباد اهريمنى سيلى زند بر چهره طفلى كه اين سر، سوى طفلانش نظر با چشم تر دارد
يكى خون بارد از مژگان، يكى از دل كند فغان يكى سوك پسر دارد، يكى داغ پدر دارد
مران اى ساربان محمل كه از دامان اين صحرا به حسرت شيرخوارى در پى مادر نظر دارد
رهى در پيش دارد كاروان آل پيغمبر كه در هر گام، گردون فتنه‌اى در زير سر دارد
فتد از آه مظلومان شرر در خرمن ظالم كجا اهريمن از فرجام كار خود خبر دارد
هر آن اشكى كه از مژگان طفلى تلخْ كام افتد شود سيلابى و در خرمن فرعونِ شام افتد
٨ گل باغ ولايت را كه جان‌ها بَرخىِ نامش عجب دارم كه جا دادند در ويرانه شامش‌
به زنجير ستم بستند بازوى عزيزى را كه پوشيده‌ست ايزد جامه عصمت بر اندامش‌
به جاى آنكه شويند از رخش با اشك، گرد غم نظر كردند با چشم عداوت از در و بامش‌
در آن ويرانه پر پر شد گلى از گلشن طاها كه پشت باغبان خم شد ز مرگ نا به هنگامش‌
ز فرزند ابوسفيان چه باقى ماند جز عبرت؟ ببين آغاز باطل را، تماشا كن سرانجامش‌
فتاد از نغمه امشب مرغِ بى بال و پر زينب مگر شوق گل روى پدر كرده‌ست آرامش؟!
به دست آورده گويى دامن گم كرده خود را تسلّى مى‌دهد از غم دل افسرده خود را
٩ به يثرب كاروانى بى سپهسالار مى‌آيد كز آهنگِ دَرايش ناله‌هاى زار مى‌آيد
چه پيغامى مگر زين كاروان آورده پيك غم كه آواى مصيبت از در و ديوار مى‌آيد
رسان اى ناله پيغامى به سوى تربت زهرا كه زينب از سفر با ديده خونبار مى‌آيد
ز راه دور با شوق مزار پاك پيغمبر مسيحى سوى اين دار الشّفا، بيمار مى‌آيد
ز داغ هر عزيزى صد هزاران خار غم بر دل طبيب دردمندان با تن تبدار مى‌آيد