زين داغ، مرتضى به بهشت برين گداخت زين درد، مجتبى‌ به رياض جنان گريست‌
گريد چگونه ابر بهارى به باغ و راغ زينب كنار كشته تو آن چنان گريست‌
آن سان كنار نعش تو بگريست زار زار كز سوز آن مُحبّ و مُعاند شد اشكبار
٤ اى پشت چرخ خم ز عزاى تو يا حسين وى ناى دهر پر ز نواى تو يا حسين‌
روح الامين ملول و غمين در حريم قدس چون نوحه‌گر سروده رثاى تو يا حسين‌
بر انبيا به حسرت و اندوه و درد و داغ خوانده حديث كرب و بلاى تو يا حسين‌
هم آدم صفى به دريغت فشانده اشك هم نوح كرده نوحه براى تو يا حسين‌
كس را چه پايه تا كه كند تعزيت به پا صاحب عزاى توست خداى تو يا حسين‌
آن آيت جلال و جمالى كه نطق حق لال است در بيان ثناى تو يا حسين‌
دست قَدر به حكم ازل بر فراشته‌ست برتر ز نُه سپهر لواى تو يا حسين‌
كلك قضا به امر مشيّت رقم زده‌ست بر لوح دهر نقش بقاى تو يا حسين‌
گر منهدم شود همه اركان كاينات نبوَد خلل‌پذير بناى تو يا حسين‌
آيد هنوز از دل اين نيلگون رواق در گوش هوش بانگ رساى تو يا حسين‌
كآزاده تن به پستى و ذلت نمى‌دهد فرياد عزّت است نداى تو يا حسين‌
تا كاروان خلق به گيتى روان بود نامت چراغ روشن اين كاروان بود
٥ كوى اميد و كعبه احرار، كربلاست معراج عشق و مطلع انوار، كربلاست‌
باد صبا! ز من به كليم اين خبر ببر با او بگو كه موقف ديدار: كربلاست‌
گر طالب تجلّى انوار سرمدى بشتاب، زانكه جلوه‌گه يار، كربلاست‌
آنجا كه با شئون جلال و جمال خويش سلطان غيب گشته پديدار، كربلاست‌
اى خسته از تطاول هجران! بهوش باش ميعاد وصل و منزل دلدار، كربلاست‌
خواهى اگر كه محرم سرّ ازل شوى در نِه قدم كه خلوت اسرار، كربلاست‌