جلوه مى‌كرد از كنار علقمه ختم رسل يا به موج خون اميرالمؤمنين افتاده بود؟
خون دل مى‌ريخت از چشم بنات فاطمه يا گلى از دامن امّ البنين افتاده بود؟
غرقه در خون، جعفر طيارِ دشت كربلا دستهايش در يسار و در يمين افتاده بود
با دهان خشك، سقّا بر لب درياى آب از سرشك تشنه كامان شرمگين افتاده بود
قطعهْ قطعه پيكر نورانى‌اش در آفتاب همچنان اوراق قرآن مبين افتاده بود
كوه غم، پشت ولىّ اللّه اعظم را شكست در يَم خون جسم پرچمدار دين افتاده بود
(ميثم) آن روزى كه شرح اين مصيبت مى‌سرود ناله‌اش چون شعله در عرش برين افتاده بود «١»
يك بند از ترجيع عاشورايى‌
باز اى چون على تو را شمشير حمله بردى به خصم با شمشير
خصم از بيم جان ز پا افتاد برگرفتى به دست تا شمشير
هر كه از دور ديده سويت دوخت ديد در دست مصطفى شمشير
مى‌شدى همچو مصطفى ظاهر مى‌زدى همچو مرتضى شمشير
آمد از يك اشاره دستت با دل چرخ، آشنا شمشير
ريخت از چشم كفر خون جگر كرد در قلب خصم جا شمشير
همه ديدند چون على به احد مى‌زدى در ره خدا شمشير
پدر از دور با تبسّم گفت: آفرين! خوش بود تو را شمشير
جان ز اهل خطا ستان كه به رزم نكند در كَفت خطا، شمشير
تو فكن بر دل عدو آتش تو بزن در صف غزا شمشير
تا به دست تو نفى كفر كند زد به اجسام نقش لا، شمشير
آه‌اى ماه برج يكتايى! كرد فرق تو را دو تا شمشير
حمله‌ور گشت خصم بر بدنت گاه با نيزه، گاه با شمشير
كرد در پيش ديدگان پدر عضوْ عضوت زهم جدا شمشير
هيچ كس باورش نبود چنين كه تو را افكند ز پا شمشير