صميمى از شاخصه‌هاى ديگر شعرى اوست. داورى نهايى درباره آثار او نياز به گذشت زمان دارد. از اوست:
رُمان- تراژدى‌
شب تبانىِ پنهانىِ «قضا» و «قدر» شب قطار زمان روى ريل‌هاى خطر
صداى سرفه خِشدار ساعتى مسلول (و چند قطره خون روى ميز، پنجره، در)
قلم بلند شد و واژه‌ها رديف شدند (رمان، تراژِدىِ) قتل يك ... نه! چند نفر
تمام مغز نويسنده لب به لب از مرگ! اتاق خوابش لبريز از تب و بستر!
و چند مرتبه كابوس، شعله، دود، عطش و چند مرتبه هم آب و قرص خواب‌آور!
و روح «تشنه» او شمع شد، زبانه گرفت و شمع «آب» شد و مرد، سوخت تا آخر
و شعلهْ شعله به متن رُمان رسيد آتش و سطرْ سطرِ رُمان، واژهْ واژه خاكستر ...!
به جز سه چار خط از چند سطر پايانى كه مى‌رسيد به خون، خيمه، تير، نيزه، سپر
سپاه سبز: (قداست، دفاع، عاطفه، خير) سپاه قرمز: (عصيان، هجوم، فاجعه، شر)
عطش (شبيه به يك جفت دست خون آلود) كشيده بود تن هر چه تشنه را در بر
و ماه (مشك به دندان) از آسمان افتاد و مشك (مثل خودِ ماه) پر شد از خنجر
رسيد متن به مردى كه بين دستانش گل شكفته شش ماهه شد گلى پرپر
و بوسه زد به گلوگاه آسمان، خورشيد (و فكر كرد به راز وصيّت مادر)
زمان به اوج خودش مى‌رسيد، جايى كه پريد و پر زد از آنجا پرنده‌اى بى سر
به خنده لشكر شيطان به گوش هم گفتند: «چه روز خوب و قشنگى‌ست، گوش شيطان كر!»
زمين مچاله شد آن لحظه كه رسيد به هم سرِ بريده بابا و دامن دختر
و شب، نمايش معكوسى از «حقيقت» و «وهْم» (شب شيوع «مسلمان» و قحطى‌ «كافر»!)
و روز، روز عبث بود و ساعت عصيان و سال شصت و يكِ كشتنِ حقوقِ بشر
رُمان به نيمه ... ولى ساعت از نفس افتاد (و چند قطره خون روى ميز، پنجره، در)
قلم، شهيد شد و خون مشكى‌اش ماسيد رُمان: تمام، قلم: سوخت، دود شد: دفتر
٤٢. زيادى، عزيزالله‌
«در سال ١٣٢٩ ه. ش در روستاى چتاب- بيست كليومترى ميانه- در آذربايجان شرقى قدم به عرصه حيات نهاد. زيادى تحصيلات ابتداى و متوسطه را در تهران به پايان رسانيد. از آن پس وارد رشته فنى نيروى هوايى شد و بعد از گذراندن دوره مذكور به دريافت گواهينامه فوق ديپلم توفيق يافت». «١» و سرانجام بر اثر ابتلا به يك بيمارى مهلك در سال ١٣٨١ درگذشت.
وى اهل درد بود و با ارادتى كه به سالار شهيدان داشت در ايام محرم سر از پا نمى‌شناخت و از آتش عشق حسينى شعله‌ور مى‌شد و در فضاى روحانى كربلا نفس مى‌كشيد.
در شعر آيينى دستى داشت و از هيچ كوششى در اوج بخشيدن به آثار عاشورايى خود فرو نمى‌گذاشت و سعى بليغ و اهتمام او در به سامان رساندن شماره‌هاى «گزيده ادبيات معاصر» در قسمت شعر از منشورات انتشارات نيستان بر اهل ادب پوشيده نيست.
«بر مدار صبح»، «خون فرات»، «مشق نور» و شماره ٨ «گزيده ادبيات معاصر» از آثار قلمى اوست و حاوى بخشى از سروده هايش در قالبهاى متنوع و موضوعات مختلف.
از اوست:
كار عشق‌
به شرحهْ شرحه شدن بى بهانه بايد رفت به وصل دوست به سر عاشقانه بايد رفت‌
به نام حضرت حق در ولاى عاشورا ميان آتش و خون بى بهانه بايد رفت‌
كه تا زمينه شب محو گردد از گردون به صبحِ سرخْ نشان، بى نشانه بايد رفت‌
مراد مكتب ما اوست تا به ميعادش به شاخ و برگ و به ساق و جوانه بايد رفت‌
به رقص خون به صف راهيان خطه گل به چشم دوست كران تا كرانه بايد رفت‌
ز طوف خانه به شوق طواف چشمانش چنان حسين به ره عاشقانه بايد رفت «٢»
رهسپاران ره حق‌
رهسپاران ره حق! هر چه داريم از شماست قصه‌اى يا گر كه شعرى مى‌نگاريم، از شماست‌
در شب ظلمانى دنياى لال و كور و كر دستها را گر به وحدت مى‌فشاريم، از شماست‌