نشايد كرد بيعت با شب انديش نشايد شد مطيعِ كافر گل‌
به گلشن پيش خار هرزه هرگز نگردد خم سَرِ مِهر افسر گل‌
نبندد عهد با آتش سرشتان رَوَد بر باد اگر خاكستر گل‌
بِناگه چرخِ چرخ از چرخش افتاد جهان شد سرخ، در چشم تَرِ گل‌
نماز عاشقى را بست قامت سَرِ سجاده خون رهبر گل‌
فرو پيچيد از طوفان وحشت غبارى قيرگون در سنگر گل‌
غروب غربت گُل بود و بلبل شب بيداد و فصل پَرپَر گل‌
زِرِه از لاله دل كرد بر تن به دشت داغ، خون برزيگر گل‌
چنان خورشيد بال و پر درآورد به زير تير و خنجر، پيكر گل‌
ز بس زوبين فرو باريد گردون به خون آغشته شد، بال و پر گل‌
ز سنگ فتنه چون آئينه صبح مُشجّر شد تنِ سيمين برِ گل‌
چو ماهى در ميان قُلزُم خون شناور شد وجود اطهر گل‌
ز جَذر و مد دريا شد معطر فضاى عالم از عطر تَرِ گل‌
زمين سرشار از خون خدا شد چو خنجر بوسه زد بر حنجر گل‌
شبى تاريك بود و شب نژادى بريد انگشت و بُرد انگشتر گل‌
خزان شد گلشن و باد خزانى حرير پيرهن بُرد از برِ گل‌
نهان در شط خون شد مهر و چون ماه عَلَم شد بر فراز نِى سَرِ گل‌
اسير عشق جانان همچو بلبل برون شد داغدار از معبر گل‌
ز دشت عشق تا شام بلا رفت پى خونخواهى گل، خواهر گل‌
الا پروانه شمعِ شريعت الا اى پير و پيغمبرِ گل‌
ز نو تاريخ گل تكرار گرديد شد ايران كربلاى ديگر گل‌
به لعل پير پيروز جماران شكوفا شد پيام رهبر گل‌
حماسه‌ساز عاشورا به پا خيز مَهِل بر خاك افتد مِغفَرِ گل‌
به ميدان شرف با تير تكبير بگير از دشمن گل، كيفر گل‌
ز نو «هيهاتَ مِنّا الذلة» گل كرد ز خونِ جارىِ روشنگر گل‌