دوست دارم خال باشم بر رخ مهر آفرينت از لبت آتش بگيرم تا جهانى را بسوزم‌
دوست دارم خار باشم دامن وصلت بگيرم تا ز مهر آتشينت اى گل زهرا بسوزم‌
دوست دارم ژاله باشم من به خاك پايت افتم تا چو گل شاداب باشى و من از گرما بسوزم‌
دوست دارم خادمت باشم، كنم دربانى‌ات را دل نهم در بوته عشقت شها، يكجا بسوزم‌
دوست دارم اشك ريزم تا مگر از اشك چشمم تو شوى سيراب و من خود جاى آن لبها بسوزم‌
دوست دارم كام عطشان تو را سيراب سازم گرچه خود از تشنه كامى بر لب دريا بسوزم‌
دوست دارم دستم افتد تا مگر دستم بگيرى لحظه‌اى پيشم نشينى تا سپندآسا بسوزم‌
دوست دارم در دلم افزون شود مهرش «حسانا»! تا ز داغ حسرت آن تشنهْ لب سقا، بسوزم‌
٢٨. حاجتيان فومنى، على‌
زادگاهش تهران، اقامتگاهش شهر رى و متولّد ١٣٥١ است. در رشته زبان و ادبيات فارسى تحصيل كرده و در كانون پرورش فكرى كودكان كار مى‌كند. حضور صميمى او در شبهاى شعر عاشوراى شيراز حاكى از ارادت بى‌شايبه وى به سالار شهيدان و شهداى كربلاست.
رگه‌هاى عاطفى و درون مايه‌هاى شعر عاشورايى او سرشار از تصاوير زيبا و مفاهيم دوست داشتنى است. از اوست:
عصر عاشورا
به غير دشت كه از لاله‌ها گل افشان‌ست خرابه‌هاى جهان درهم و پريشان‌ست‌
به پاست آتش و، پرپر كنند گلها را كه گل رسيده و فصل گلابگيران‌ست‌
گرفته‌اند گلاب و، هنوز در جانها شميم معرفت عاشقانه پنهان‌ست‌
ز داغ اوست كه پشت جهان كمانى شد ز داغ اوست اگر ابرْ خيسِ باران‌ست‌
به پيش آمد در ظهر قحطىِ انسان به پيش آمد مردى كه فخر انسان‌ست‌
به پيش آمد و، برداشت مشك خالى را به خويش گفت كه: سقّا، اميد طفلان‌ست‌
دو بال ماه شكست و عطش فرو ننشست عطش كه در تپش حسرتى نمايان‌ست‌
فرات، موج زنان، روىْ زرد، شرم‌آگين از اينكه بوسه نزد بر لبش، پشيمان‌ست‌
در سوگ قمر بنى هاشم (ع)
شط، رنج دارد به جانش، مى‌پيچد و درد دارد در پيچش دردناكش، چشمى به آن مرد دارد
مردى كه بر دوش مهرش مشك عطش تاب مى‌خورد مردى كه با تشنگى‌ها آهنگِ آورد دارد
از شدت زخم خوردن زردست روى دلاور حجّت تمام‌ست بر رود تا چهره را زرد دارد
خورشيد! رخ را بپوشان، رخت عزا را به تن كن دنيا مگر از همين دست چندين جوانمرد دارد؟!
اربعين‌
چهل روز و چهل شب داغها تكثير خواهد شد سپس آيات سرخ نينوا تفسير خواهد شد
چهل منزل اسارت، بيكسى، تحقير و توهين آه! اگر لب واكند، اين فتنه بى‌تأثير خواهد شد
دو دستى كه سر خورشيد را بر نيزه مى‌كارد ميان آسمانها تا ابد تكفير خواهد شد
چهل منزل غُل و زنجير، زينب را چه مى‌دانى؟! كه با اين داغ، ذرهْ ذرهْ ذره پير خواهد شد
جهان در التهاب خطبه‌هاى حيدر آهنگش به يك جام از شراب كوثر آنك سير خواهد شد
زمين در گير و دار وحشت و ظلمت نمى‌ماند و روزى خوابهاى آسمان تعبير خواهد شد
مى‌آيد تكسوارى منتقم، آن وقت آهنها به يُمن گردش چشمان او شمشير خواهد شد
رباعى‌
وقتى كه همه به ننگ عادت كردند در پيله عافيت اقامت كردند
از صفحه كربلا ملايك آن روز هفتاد و دو آيه را تلاوت كردند
٢٩. حسينجانى، ابوالقاسم‌
وى از شعراى نام آشناى معاصر است. به سال ١٣٢٨ در بندر انزلى به دنيا آمد و پس از طى دوره‌هاى مختلف تحصيلى، سرانجام به دريافت مدرك كارشناسى ارشد در رشته مهندسى برق نايل آمد.
وى كار سرودن شعر را از دوره دبيرستان آغاز كرد و با حضور در انجمن‌هاى ادبى، استعدادهاى ذاتى خود را شكوفا كرد.
آثار وى اعمّ از قطعه‌هاى ادبى و شعر در مطبوعات كشور به چاپ مى‌رسد. نگاه تازه‌اى كه او به مقوله‌هاى ذوقى، عاطفى و اجتماعى دارد، آثار او را از طراوت و شادابى سرشار كرده است.