كفى از آب برگرفت و، شگفت ديد تصوير كودكان در آب‌
تشنه لب بود و لب بر آب نزد تا بنوشد ز حوض كوثر آب‌
خواست تا نوشد از فرات، امّا بر دلش زد شرر چو آذر، آب‌
مشك را پر ز آب كرد و شتافت تا دهد باغ را سراسر آب‌
تيرها سوى او روانه شدند گاه در چشم رفت و گه در آب!
تا تهى، مشك شد ز آب افسوس گشت از شرم، پور حيدر، آب «١»
٢٧. چايچيان، حبيب (حسان)
سال تولدش ١٣٠٢، زادگاهش تبريز و تخلص شعرى‌اش «حسان» است. وى در خانواده‌اى مذهبى پرورش يافت و تحصيلات دوره متوسطه خود را در «مدرسه ايران و آلمان» به پايان برد و به استخدام بانك ملى درآمد و پس از سال‌ها خدمت، بازنشسته شد.
«حسان» از چهره‌هاى مطرح و نام آشناى محافل و هيأت‌هاى مذهبى است و از پيشكسوتان شعر آيينى به شمار مى‌رود و از آثار مناقبى و ماتمى او استقبال مى‌شود. آثار منثور و منظوم فراوانى دارد كه براى نمونه مى‌توان از: گلهاى پرپر، خزان گلريز، باغستان عشق، سايه‌هاى غم، اى اشكها بريزيد، خلوتگاه راز، بنال اى نى!، زينب بانوى قهرمان كربلا (ترجمه)، اللّه اكبر نداى برتر، فاطمة الزّهرا (س) (تقريرات مرحوم علّامه امينى) و چهل حديث جالب از على بن ابيطالب (ع) نام برد. از آثار اوست:
بلاگردان تو (زبان حال حضرت ابوالفضل (ع) در شب عاشورا)
دوست دارم شمع باشم تا كه خود تنها بسوزم بر سر بالينت امشب از غم فردا بسوزم‌
دوست دارم هاله باشم تا ببوسم روى ماهت يا شوم پروانه، از شوق تو بى پروا بسوزم‌
دوست دارم ماه باشم، تا سحر بيدار باشم تا چو مشعل بر سر راهت درين صحرا بسوزم‌
دوست دارم سايه باشم تا در آغوشم بخوابى چشم دوزم بر جمالت، ز آن رخ گيرا بسوزم‌
دوست دارم لاله باشم بر سر راهت نشينم تا نهى پا بر سرم، وز شوق سر تا پا بسوزم‌