كبوتران حريم تو را به هر منزل به قصد منزل ديگر، شماره مى‌كردم‌
شبى كه يك تن از آنان ميان ره گم شد به سينه پيرهن صبر، پاره مى‌كردم‌
به طشت زر، به لبت چوب خيزران مى‌زد يزيد و، من به تحيّر نظاره مى‌كردم‌
به سينه چنگ زنان خيره مى‌شدم به «رباب» چو ياد تشنگى شيرخواره مى‌كردم‌
به قطرهْ قطره اشكم در اين سفر «تائب»! هماره آب، دل سنگ خاره مى‌كردم‌
١٠. اسرافيلى، حسين‌
حسين اسرافيلى از چهره‌هاى شاخص شعر زمانه ماست. لحن حماسى سروده‌هاى وى و ساختار متين لفظى و غناى محتوايى كلامش او را از همگنان خود ممتاز ساخته است.
وى به سال ١٣٣١ ش در تبريز چشم به جهان گشود و تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در مراغه و تهران و دزفول به پايان برد و در سال ١٣٤٩ به استخدام نيروى هوايى در آمد ولى در آبان ١٣٥٧ استعفا داد و در بخش خصوصى به فعاليت پرداخت. رويكرد اسرافيلى به مقوله‌هاى دينى از ارادت بى‌شايبه وى به خاندان عصمت و طهارت نشأت مى‌گيرد و از زمره شاعران متعهد و ولايى است كه در اشعار آيينى او، باورهاى زلال و آسمانى‌اش را مى‌توان به تماشا نشست. وى در حوزه شعر مقاومت نيز تجربه‌هاى موفقى دارد و از اعضاى مطرح شوراى شعر نيروهاى مسلح وابسته به بنياد حفظ آثار و ارزش‌هاى دفاع مقدس به شمار مى‌رود.
حضور جدّى وى در شب‌هاى شعر دفاع مقدس و همايش‌هاى سراسرى شعر آيينى ستودنى است.
تولد در ميدان، آتش در خيمه‌ها، عبور از صاعقه و مردان آتش نهاد، از آثار منتشر شده اوست. از ميان آثار عاشورايى وى برگزيده‌اى از مثنوى- غزل پرشور «شكوه آفرينش» او را براى ثبت در اين دفتر برگزيده‌ايم:
شُكوه آفرينش‌
اى حضور آسمان در جان خاك يا حسين بن على، روحى فداك‌
اى نماز عشق را تكبير سرخ آيت تطهير را، تفسير سرخ‌