ناگهان كشيد روى ماسه‌ها، دست كوچكى مشك خشك را هر چه درد دل، هر چه آرزو: گفت، گفت، گفت، كرد، كرد، كرد
لحظه‌اى دگر تيغ ذوالفقار، آسمان شكن، آسمان گداز پشت مى‌شكست: كوه، كوه، كوه، جار مى‌كشيد: مرد، مرد، مرد
گرگهاى هار، روبهان پير، نعره مى‌زدند: شير، شير، شير در گريز ازو سخت ناگزير، خالى از خروش، خسته از نبرد
با گل غروب، آن دو دست پاك، اوفتاده بود بر فراز خاك مى‌وزيد مرگ: سرخ، سرخ، سرخ، مى‌گذشت روز: زرد، زرد، زرد «١»
در عظمت وجودى علمدار كربلا
اى بسته بر زيارت قدّ تو قامت، آب شرمنده محبّت تو تا قيامت، آب‌
افتاد سايه‌اى ز سمند تو در فرات پيچيد و رنگ باخت ز شور شهامت، آب‌
دستت به موج، داغ حباب طلب گذاشت اوج گذشت ديد و كمال كرامت، آب‌
بر دفتر زلالىِ شط خطّ «لا» نوشت لعلى كه خورده بود ز جام امامت آب‌
لب‌تر نكردى از ادب اى روح تشنگى! آموخت درس عاشقى و استقامت، آب‌
ترجيع درد را- ز گريزى كه از تو داشت- سر مى‌زند هنوز به سنگ ندامت، آب‌
از نقش سجده كرده نخل بلند تو آيينه‌اى است خفته در آه سلامت، آب‌
سوگ تو را ز صخره چكد قطره قطره، رود زين بيشتر سزاست به اشك غرامت آب‌
از ساغر سقايت فضلت قلم چشيد گسترد تا حريم تعزّل زعامت، آب‌
زينب، حسين را به گل سرخ خون شناخت بر تربت تو بود نشان و علامت: آب!
از جوهر شفاعت تيغت بعيد نيست گر بگذرد ز آتش دوزخ سلامت، آب‌
آمد به آستان تو گريان و عذرخواه با عزم پاى بوسى و قصد اقامت، آب‌
مى‌خوانمت به نام ابوالفضل و، شوق را در ديدگان منتظرم بسته قامت، آب «٢»
٨. اخوان ارمكى، على‌
متولّد ١٣٥٩ در كاشان، و اكنون دانشجوى رشته زبان و ادبيات فارسى و از اعضاى انجمن شاعران جوان كاشان است. اگر چه در قلمرو شعر آيينى آثار معدودى دارد ولى نگاه تازه او به مقوله‌هاى مذهبى ستودنى است و آشنايى وى با شگردهاى بيانى كاملًا محسوس.
وقتى خدا تابيد در آيينه‌هاى تو پر شد ز آهنگ رهايى نينواى تو
در اين كويرستان شكوه ديگر دارد آبى‌ترين لحنى كه مى‌خواند صداى تو
آن آيه‌هايى را كه روى نيزه مى‌خواندى جبريل را آورد سمت كربلاى تو
افسوس! ما از كربلا چيزى نفهميديم جز گريه و جز اشك حسرت در عزاى تو
اصلًا نفهميديم معناى شهادت را آغاز و پايانى ندارد ماجراى تو
تنها پيام كربلا نخل و علامت نيست بايد كه شعر ديگرى گفت از براى تو
٩. اخوان كاشانى، حسين (تائب)
حسين اخوان متخلّص به «تائب» در سال ١٣٢٨ در فين كاشان به دنيا آمد و پس از سپرى كردن تحصيلات دوره ابتدايى به مدت ٢٠ سال در كاشان و حوزه علميه قم به تحصيل علوم حوزوى پرداخت و تا سطح خارج به تحصيلات خود ادامه داد. به هنگام اقامت در قم به مدت ده سال با روزنامه نداى حق همكارى كرد و آثارش در اين روزنامه و مجله هفتگى جوانان درج مى‌شد. او جلد اوّل از كتاب «محجّة البيضاء» علامه ملامحسن فيض كاشانى را از عربى به فارسى ترجمه كرده و در ادبيات عرب نيز دستى دارد.
«تائب» از اعضاى اصلى «انجمن ادبى صبا» در كاشان به شمار مى‌رود و غزليات او از شور و حال خاصى برخوردار است، در زمينه شعر آيينى نيز صاحبنظر و صاحب‌اثر است.
ازوست:
كبوتران حرم (نذر حضرت زينب (س))
به زخم‌هاى تنت چون اشاره مى‌كردم به دامن از مژه جارى، ستاره مى‌كردم‌
براى رفتنِ تا كوفه، داشتم ترديد به مصحفِ بدنت استخاره مى‌كردم‌
ز سيل گريه لرزان خويش در كوفه خراب، پايه دارالاماره مى‌كردم‌