شمّه‌اى از درد دلت باز گونكته‌اى از نقطه آغاز گو
قومِ به حج رفته چو بازآمدند بر سر نعشت به نماز آمدند
قومِ به حج رفته تو را كشته‌اند پنجه به خوناب تو آغشته‌اند
سامريان، شعبده بازى مى‌كنند نفىِ رسولان حجازى كنند
مشعر حق! عزم منا كرده‌اى كعبه شش گوشه بنا كرده‌اى‌
تير، تنت را به مصاف آمده است تيغ، سرت را به طواف آمده‌ست‌
چيست شفابخش دل ريش ما مرهم زخم و غم و تشويش ما
چيست به جز ياد گل روى تو سجده به محراب دو ابروى تو
بر سرِ نى، زلف رها كرده‌اى با جگر شيعه چها كرده‌اى؟!
باز كه هنگامه برانگيختى بر جگر شيعه نمك ريختى‌
كو كفنى تا كه بپوشم تنت تا گيرم دامنه دامنت‌
حجّ تو هر چند كه تأخير داشت لكن هفتاد و دو تكبير داشت‌
آرى هفتاد و دو لبّيك گو عزم وضو كرده به خون گلو
اينان هفتاد و دو قربانى‌اند كز اثر باده تو، فانى‌اند
همنفسان! حجّ حسينى كنيد پيروى از راه خمينى كنيد
حجّ حسينى، سفرى سرخ بود احرامش، بال و پرى سرخ بود
حجّ حسينى، سفر كربلاست نيّت آن غربت و رنج و بلاست‌
***
جنگ! كجايى؟ كه دلم تنگ توست رقص جنون تشنه آهنگ توست‌
جنگ! كجايى؟ كه دلم خون شده‌ست زاده ليلاى تو، مجنون شده‌ست‌
حيف! كه فصل تو فراموش شد ناله جانسوز تو، خاموش شد
فصل تو، فصل دل و آواز بود فصل رها گشتن و پرواز بود
ذهن من و خاطره خاكْ ريز موشك و خمپاره و جنگ و گريز
خاطره خنده، كمين و كمين تشنگى و سفره ميدان مين ...
٤. آقايارى، خسرو
زادگاهش تهران و در سال ١٣٣٧ به دنيا آمده است. كارشناس ادبيات فارسى است و تا كنون عهده‌دار مسئوليت‌ها و مشاغل زير بوده است: كارشناس و مسئول فعاليت‌هاى ادبى و دبير كانون شاعران و نويسندگان وزارت آموزش و پرورش (از سال ١٣٦٢)، مدير مركز آفرينش‌هاى ادبى كانون پرورش فكرى، دبير ماهنامه ادبيات كودك و نوجوان.
او نويسنده‌اى است متعهد و درد آشنا و داراى آثارى چون: افسانه باغ آرزوها (داستان)، عاشيق محمد (داستان)، مردى ديگر (داستان)، دلقك و پهلوان (نمايشنامه)، حماسه‌هاى پهلوانى (در چهار مجلّد) است.
در حاشيه كار نويسندگى، گاهى از سر تفنّن شعر مى‌گويد و به معيارهاى شعرى كاملًا آشناست و در نقد شعر نيز دستى دارد. ازوست:
در عزاى گل‌
باز هم آفتاب مى‌تابد بر عطشناك تربت ياران‌
شعر امَّن يُجيب مى‌خواند تشنگى‌هاى خاطر باران‌
باز جوشنده از دل سنگ‌ست آب از بهر تشنه كامى ما
آه مردم! مگر كه تشنه شديد بعدِ گلهاى پَرپر زهرا؟
آسمان، داغدار مى‌گريد در عزاى گلى كه بى كفن‌ست‌
كفن امّا كجا نشان داريد بهر آن كس كه پارهْ پاره تن‌ست؟
باد هم باز در ركاب آورد پاى بيتابى و قرارش را
سوگوارست، نوحه مى‌خواند تا زيارت كند مزارش را
آفتاب‌ست اينكه بيتاب‌ست تشنگانى كه در پى آبيد!
روح كوثر فتاده بر صحرا آه اى مردمان! مگر خوابيد؟