كه در زمينه مقولات آيينى و مناقب و مراثى حضرات معصومين- علهيم السلام- طبع آزمايى مى‌كرده و احتمالا در سده چهاردهم مى‌زيسته است.
سبك شعرى‌
از آثار معدود آيينى كه از او در اختيار داريم پيدا است كه او در سبك عراقى شعر مى‌سروده و از اين شيوه بيانى در سرودن منظومه‌هاى آيينى بهره مى‌گرفته است.
دامنه تأثير آثار عاشورايى‌
گروه بسيارى از شاعران فارسى زبان به خاطر اقامت هميشگى خود در زادگاهشان گمنام مانده‌اند و شهرت آنان از محدوده‌اى كه زندگى مى‌كردند تجاوز نكرده است، مداح شوشترى را بايد از همين گروه از شاعران شناخت كه به رغم شهرتى كه در زادگاه خود- شوشتر- و شهرهاى مجاور با آن داشته، نام و آثارش براى اهل ادب ناشناخته مانده و تذكره‌هاى معروفى كه در دوره قاجاريه تأليف شده است از نام و ياد او خالى است و از همين روى نمى‌توان در مورد تأثيرات آثار عاشورايى او چندان گفت و در اين مورد مى‌توان به اين مطلب اشاره كرد كه آثار شاعرانى چون او در ميان همشهريانش با اقبال روبه رو بوده است.
برگزيده آثار عاشورايى‌
در ميان اشعارى كه از مداح شوشترى در پايان ديوان چاپى وفائى شوشترى آمده، چند اثر ماتمى وجود دارد كه ما به نقل يك تضمين و يك مخمّس ماتمى از او بسنده مى‌كنيم:
اى فلك! از تو حسين كشته عدوان گرديد كفن اندر برِ او، خاك بيابان گرديد
عاقبت تخت نشين، زاده سفيان گرديد بر زمين ريخته تا خون جوانان گرديد
كربلا پر ز گل و لاله و ريحان گرديد
شمر بگرفت چو بر كف ز ره كين خنجر لاجرم خاك سيه ريخت جهان را بر سر
زد به سر زين غم عظمى به جنان، پيغمبر در جنان، سينه زنان فاطمه شد با حيدر
زين الم، بيت الحزن روضه رضوان گرديد
رأس سلطان حجازى به سنان شد، از تو نعش او، زير سُم اسبِ خسان شد از تو
قامت زينب دلخسته، كمان شد از تو غارت زينت و خلخالِ زنان شد از تو
غُل و زنجير جفا، زيور طفلان گرديد
اى فلك! دختر زهرا ز تو شد ناقه سوار از جفاى تو روان گشت به هر شهر و ديار
بسته بند ستم همچو اسيرانِ تتار گه به صحرا و گهى كوچه و گاهى بازار
غمگسار دلِ پر درد يتيمان گرديد
اى فلك! حرمت اولاد على رفت به باد تا زكين پرده نشين شد حرم آل زياد
باز كاين دير خراب است دريغا آباد چرخِ سرگشته چنين ظلم ندارد در ياد
روز و شب آن چه درين دوره و دوران گرديد
شد چو بر تخت، يزيد از ره كين مست شراب گشت آن لحظه، دل زينب مظلومه كباب‌
در فغان، سينه زنان عابد و كلثوم و رباب چوب بگرفت و، به لبهاى حسين كرد خطاب‌
اى كه ظاهر ز رخت معنى قرآن گرديد
ديدى آخر كه ز قتل تو، روا گشتم كام شام من، صبح شد و روز تو شد تيره چو شام‌
فخر بر من همه كس كرد، خصوص اين ايّام كه ز شمشيرم، بگرفت همه دهر نظام‌
اهل بيت تو، همه بى سر و سامان گرديد
آتشم بر جگر افتاد كنون تا به ممات كه به كامم شده چون سمِّ اجل، آب حيات‌
لال گردم كه ز كفّار چه سرزد حركات دخترِ فاطمه، نسبت به كنيزى هيهات!
ز آن غلامى كه به اين زمره مسلمان گرديد
ظلم شاهين فلك بين كه شدش از چنگال طايران حرم مصطفوى، بى پرو بال‌
گر چه شد ديده‌ام از خون جگر مالامال جغد آسا به جهان بندم ز آن لب ز مقال‌
كآشيانِ همه در گوشه ويران گرديد
(مادح)! از خلق جفا پيشه، وفا هيچ مجو رو بهانند بسا رفته به جلدِ آهو
باش خاموش، كزين بيخردان بدخو باده عيش تو خونابه دل شد به سبو
روزى‌ات بِه كه ز لخت جگر، امكان «١» گرديد «٢»