اطفال ما ز تشنه لبى مرده، وين عجب كز ديدگان، دو جوىِ روان در كنار ما!
آخر لباس تيره ز سر دوخت تا به پاى بختِ سياه روزتر از روزگار ما ...
بر حال ما مصيبت خود نشمرى به هيچ گر بنگرى شمارِ غم بيشمار ما
بگسته باد سلسله نظم روزگار كز هم گسست سلسله اعتبار ما ...
دور است راه، خدا را بيا ز مهر بر كن سفارش اطفال زار ما
ننشست چون ز شرح تظلّم دلش ز جوش رو در بقيع كرد و، كشيد از جگر خروش‌
٥ كاى مادر! اين ضياى دو چشم پر آب توست اين ماهىِ تپيده به خون، آفتاب توست‌
اين گوهرى كه سفته شد از صد هزار جاى با نوك تير و نيزه، عقيق خوشاب توست‌
اين كوكبى كه آمده بيش از ستاره اش پيكان كين ز شست شياطين شهاب توست‌
اين شهسوار عرصه غم كز ركاب جان پاى ظفر كشيده، شهيد ركاب توست‌
اين تاجدار كشور غربت كه متّكى است بر تخت خاك و خون، شه مالك رقاب توست‌
اين جسم پاره پاره كه در ملك نيستى خرگه كشيده، خسروِ عالى جناب توست‌
اين سبزه كز سموم حوادث فسرده است ريحان دست پرور گلزار باب توست ...
اين سوز ناله كز جگر شعله ناك طبع در ماتم حسينِ تو دارد، (شباب) توست «١»
در مديح و رثاى حضرت عباس (عليه‌السلام)
مرد عاشق بى سرو سودا و سامان بايدا در طريق سهل و سختى هر دو يكسان بايدا ...
بوستان راحتش را در بهارستان تن ناله: رعد و، ديده: ابرو، گريه: باران بايدا ...
ز انبيا، از بوالبشر بگرفته تا خير البشر هر كرا شربى زجام قرب يزدان بايدا ...
خسروِ كرب و بلا، اندر ديار كربلا سر به نوك نيزه، تن در خاك غلتان بايدا
اندر آن وادى كه موج فتنه خيزد فوج فوج همچو عباسى، رهينِ پاسِ فرمان بايدا
شاه دين، ماه بنى هاشم، كه درگاه جلال آسمانش، آستانِ خيل دربان بايدا