سبك شعرى‌
از آثار معدودى كه از او در دسترس ما قرار دارد مى‌توان به قدرت طبع و احاطه وى به فنون شعرى و دقايق كلامى پى برد. در قصيده از سبك متقدّمين پيروى مى‌كند و از سبك خراسانى سود مى‌جويد و در ديگر انواع قالب‌هاى شعرى، گوشه چشمى نيز به سبك عراقى دارد.
دامنه تاثير آثار عاشورايى‌
شباب شوشترى نيز همانند وفايى شوشترى از شعراى مطرح و تواناى آيينى در زمانه خود بوده و آثار مناقبى و ماتمى او در زادگاهش شوشتر و شهرهاى مجاور با آن بازتاب در خورى داشته است. برخى از اشعار مناقبى او در مناقب اميرمؤمنان على- عليه السلام- از دير باز مورد عنايت اهل ادب بوده است.
برگزيده‌هاى آثار عاشورايى‌
از آثار معدود ماتمى او در مناقب و مراثى سالار شهيدان و شهداى كربلا قسمت‌هايى را براى ثبت در اين تذكره برگزيده‌ايم:
منتخبى از شش بند عاشورايى او
١ بستند چون ز ماريه، بار از پىِ رحيل آن كاروان بى‌كس و بى‌زاد و بى‌دليل‌
يك دودمان به سلسله زاده زياد از خاندان احمد و ز نخبه خليل‌
فوجى جگر گداخته، در قيد غم دچار جمعى ستاره سوخته، در چنگ كين ذليل‌
اينان به قيد سلسله، عدوان به هلهله وينان به شور و ولوله، دشمن به قال و قيل‌
آن يك، به نيمه ره شده از خستگى ستوه و آن يك، به ظالمى شده از تشنگى دخيل ...
پايى ز ره پر آبله، دستى حجابِ رو چشمى ز خون چو دجله وجسمى ز غم عليل ...
نيلى ز ضرب سيلى و، آبى ز قحط آب رويش كه رشگ، مه لبش آشوب سلسبيل‌
بخت سيه، معاون و لخت جگر، غذا همراه با مصيبت و، دمساز با عزا
٢ زينب چو پاره پاره به خون ديد قامتى بنشست و خاست ز آه و فغانش قيامتى‌
بر حنجرش نهاد رخ، آن گه به ناله گفت: وقت است اگر ز خصم توانى حمايتى!
برخيز حال زار يتيمان خود بپرس كز غصّه هر كراست دل پر شكايتى‌
در هر مصيبتى، به نهايت نرفت صبر الّا درين بلا، كه ندارد نهايتى‌
اى كوكب مراد من! از خاك سر برآر آخر تو را نه كوكبه‌اى بود و رايتى؟!
از دست دشمن تو شكايت كجا برم؟ اى مونس كسان! كه تو شاه ولايتى‌
در هجر، از هزار حكايت نمى‌شود تا بامداد حشر، اداى حكايتى‌
خاكم به سر كه ناله اهل و عيال تو آخر نكرد در دل دشمن سرايتى‌
آتش به جان شمر بيفتد، چرا نكرد بر حلق تشنه تو به آبى، رعايتى؟
از بهر شست و شوى تنِ چاك چاك تو جز آب ديده نيست در آبى كفايتى‌
ناگه به شمر دون نظرش ز آن ميان فتاد زد صيحه‌اى، كه رعشه به هفت آسمان فتاد
٣ گفت: اى لعين، بيا و زخشم خدا بترس بر ما ترحّمى كن و، از مصطفى بترس‌
دست جفا، ز دامن آل على بدار وز تاب آه و ناله خير النّسا بترس‌
ظلم اين قدر بر آل پيمبر روا مدار اى ظالم! از تظلّم آل عبا بترس‌
گيرم حميّت عرب اندر جهان نماند از بيم طعنه عجم اى بيحيا! بترس ...
آتش به خيمه گاه شه كربلا مزن وز شعله‌هاى سينه بريان، ما بترس‌
آب روان مكن ز لبِ تشنگان دريغ وز سيل اشكِ ديده گريان ما بترس‌
چندى چو شكوه از دل خونين ادا نمود رو در مدينه كرد و، قيامت به پا نمود ... ٤
كاى باب نامدار! ببين حال زار ما وز كين، هزار پاره تن تاجدار ما
اى بوتراب! سر به در آر از تراب و بين بر جان بيقرار و دل داغدار ما