مطلع بند سوم‌
كاى قد و بالاى تو، شاخه شمشاد من وى به كند غمت خاطر آزاد من‌
بيت رابط سوم‌
پس از تو اى نوجوان! شدم زمينگير تو خدا ترحّم كند بر پدر پيرِ تو
مطلع بند چهارم‌
چو اكبرِ نوجوان، به نوجوانى گذشت به ماتمش، عقل پير ز زندگانى گذشت‌
بيت رابط بند چهارم‌
كوكب اقبال شاه، شد از نظر ناپديد روى فلك: شد سياه، ديده انجم: سفيد
مطلع بند پنجم‌
گوهر يكتاى عشق، دُرّ يتيم حسن خلعت زيباى عشق كرد چو در بر فكن‌
بيت رابط بند پنجم‌
چو شمع در سوز و ساز، لاله باغ حسن خداست داناى راز، ز سوز داغ حسن‌
مطلع بند ششم‌
چو نو خط شاه رفت به حجله قتلگاه ساز مصيبت رسيد تا افق مهر و ماه‌
بيت رابط بند ششم‌
قيامتى شد به پا، به گِرد آن سروِ ناز عراق شد پر زشور، ز بانوان حجاز
مطلع بند هفتم‌
چو اصغر شيرخوار، نشانه تير شد مادر گيتى ز غم، به ماتمش پير شد
بيت رابط بند هفتم‌
ديده گردون بر آن، غنچه خندان گريست مادر بيچاره‌اش هزار چندان گريست‌
مطلع بند هشتم‌
ناله بر آورد كاى شاخه ريحان من وى گل نورُسته گلشن دامان من‌
بيت رابط مطلع هشتم‌
گلِ گلوى تو را، طاقتِ ناوك نبود لايق آن تير سخت، گلوى نازك نبود
مطلع بند نهم‌
كاش شدى واژگون، رايتِ گردونِ دون چون علم شاه عشق شد به زمين سرنگون‌
بيت رابط بند نهم‌
مرا به مرگ تو سرگشته و بيچاره كرد پردگيانِ مرا، اسير و آواره كرد
مطلع بند دهم‌
اى به محيط وفا، نقطه ثابت قدم نسخه صدق و صفا، دفتر جود و كرم‌
بيت رابط بند دهم‌
پس از تو اى جان من! جهان فانى مباد! بى تو مرا يك نفس ز زندگانى، مبادا!
مطلع بند يازدهم‌
چو شهسوار وجود، بست ميان بهر جنگ شد به عدم رهسپار، فرقه بى نام و ننگ‌
بيت رابط بند يازدهم‌
به تن، توانايى از خدنگ كارى نماند خسروِ دين را دگر تاب سوارى، نماند
مطلع بند دوازدهم‌
چو ز آتش تير كين، جان و تن شاه سوخت ز دود آه حرم، خيمه و خرگاه سوخت‌
بيت رابط بند دوازدهم‌
دو ديده فَرقَدان، ز غصّه خونبار شد دمى كه بانوى حق به ناله زار شد
مطلع بند سيزدهم‌
كاى شه لب تشنگان! كنار آب روان زنده لعل لبت، خضرِ ره رهروان‌
بيت رابط بند سيزدهم‌
سايه لطف تو رفت از سرِ ما بيكسان سوخت گلستان دين ز سوز قهر خسان‌
مطلع بند چهاردهم‌
جلوه روى تو بود طور، مناجات ما كعبه كوى تو بود، قبله حاجات ما
بيت رابط بند چهاردهم‌
بى تو نشايد كه ما بار به منزل بريم يا كه به سختى مگر بار غم دل بريم‌
مطلع بند پانزدهم‌
تا تو شدى كشته، ما بى سرو سامان شديم يكسره، سرگشته كوه و بيابان شديم‌
بيت رابط بند پانزدهم‌
چو ساربان عزا، نواخت بانگ رحيل سر تو شد روى نى، گمشدگان را دليل‌
مطلع بند شانزدهم‌
چو نيزه شد سر بلند از سرِ سرِّ وجود شمع صفت جلوه كرد شاهد بزم شهود
بيت رابط بند شانزدهم‌
كاش دل (مفتقر) درين عزا خون شدى در عوض اشك كاش، ز ديده بيرون شدى‌
٥٠. شباب شوشترى‌
(سده سيزده و چهاردهم هجرى)
زندگينامه‌
متأسفانه به خاطر عدم دسترسى به كلّيات اشعار شباب شوشترى، چاپ بمبئى سال ١٢١٥ ه. ق و مقدّمه‌اى كه محمد بن كريم بن محمد شوشترى بر آن نگاشته است، از زندگينامه اين شاعر پر آوازه آيينى مطلبى به دست نياورديم جز اينكه با ملّا فتح‌اللَّه (وفائى) شوشترى (متوفاى ١٣٠٣ ه. ق) معاصر و معاشر بوده است و نامش را ملّا عباس و تخلّص شعرى‌اش را (شباب) ذكر كرده‌اند. «١»
در مقدمه كه بر نمونه هايى از اشعار او نوشته‌اند آمده است:
«... مرحوم ملا عباس شوشترى كه در حدود سال‌هاى ١٣٠٠ هجرى در شوشتر مى‌زيسته، از دوران جوانى بلكه از طفوليّت به گفتن شعر مسلّط بوده است به طورى كه در مقدّمه ديوان او- چاپ بمبئى- نوشته شده شاعرى جوان مؤدب و بى‌آلايش، دانشمند و به تمام فنون شعر آگاه بوده است. اجداد او تماما از تجّار و بازرگانان شوشتر محسوب مى‌شدند ولى خود او به شغل عطّارى سرگرم ولى ذوق شعرى او به حدّ اعلى رسيده است كه توانسته است اين همه اشعار و قصايد طولانى و در عين حال عرفانى و بى عيب سروده است كه اكثراً درباره اهل بيت- عليهم السلام- و مقدارى هم درباره بزرگان آن زمان سروده ...» «٢»