كاروان شعر عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥١٢

١٣
مصباح نور، جلوه‌گر اندر تنور بود يا در تنور، آيه «اللَّه نور»، بود
گاهى به اوج نيزه، گهى در حضيض خاك از غايت خفاء كمال ظهور بود
گاهى، مدار دايره سوز و ساز شد گاهى چو نقطه، مركز شورِ نُشور «١» بود
يا شمع جمعِ انجمن آه و ناله شد يا شاهد بساط نشاط و سرور بود
گاهى چو نقطه، بر درِ سر حلقه فساد رأس الفخار بر درِ رأس الفجور بود «٢»
آخر به بزم باده مست و غرور رفت لعل لبى كه عين شراب طهور بود
يا للعجب! كه نقطه توحيد، آشنا با چوب خيزرانِ اثيم كفور «٣» بود
قرآن، قرين ناله شد آن دم كه منطقش داود بود و، نغمه سُراى زبور بود
تورات، زد به سينه چو از كينه شد خموش صوت انَا اللَّهى كه ز سيناى بود
انجيل، خون گريست چو آزرده بنگريست لعلى كه روحبخش و شفاى صدور «٤» بود
مرحوم كمپانى تركيب بند ديگرى در شانزده بند دارد كه به نقل مطلع و بيت رابط هر بند از آن اكتفا مى‌كنيم:
مطلع بند اول‌
بسيط روى زمين، باز بساط غم است محيط عرش برين، دايره ماتم است‌
بيت رابط بند اول‌
خزان گلزار دين، ماه محرم بود در او بهار عزا، هماره خرّم بود!
مطلع بند دوم‌
چو نوبت كارزار، به نوجوانان رسيد محنت اين كارزار به جان جانان رسيد
بيت رابط دوم‌
رسيد پير خرد، بر سر آن نوجوان به ناله، چون بلبل و شاخ گلِ ارغوان‌