كاروان شعر عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٠٨

آن رهبر عقول كه صد همچو عقل پير در وادى غمش نتوان يك قدم زنند
ماء معين چو زهر شود در مذاق دهر گر از لبان تشنه او لب به هم زنند
وز شعله سرادقِ گردون قبابِ او بر قبّه سرداق گردون علم زنند
سيل سرشك و اشك دمادم روان كنند گر ز اشك چشم سيّد سجّاد دم زنند
تا حشر دل شود به كمند غمش اسير گر ز اهل بيت او سخن از بيش و كم زنند
كلك قضاست از رقم اين عزا، كليل لوح قدر فرو زده رخساره را به نيل‌
٥ سهم قدَر ز قوس قضا دلنشين رسيد در مركز محيط رضا، تير كين رسيد
كرد آن سه شعبه نقطه توحيد را دونيم وز شش جهت فغان به سپهر برين رسيد
سرّ مصون ز مَكمَن غيب آشكار شد ز آن ناوكى كه بر دل حقِّ مبين رسيد
بازوى كفر و طعنه كفّار شد قوى ز آن طعنِ نيزه‌اى كه به پهلوى دين رسيد
از تاب رفت شاهد سلطان معرفت ز آن سوز و سازها كه به شمع يقين رسيد
آمد به قصد كعبه مقصود پيل مست ديو لعين به قهبط «١» روح الامين رسيد
افعى صفت، گرفت سر از گنج معرفت بدگوهرى به مخزن دُرِّ ثمين رسيد
آن نفس مطمئنّه حياتى ز سر گرفت ز آن نفخه‌اى كه در نفس آخرين رسيد
مستغرق جمال ازل گشت لايزال نوشيد از زلال لقا، شربت وصال‌
٦ شد نوكِ نى چو نقطه ايجاد را، مدار از دور مانده، دائرةُ اللّيل و النّهار
سر زد چو ماه معرفت از مشرق سنان از مغرب، آفتاب قيامت شد آشكار
شيرازه صحيفه هستى ز هم گسيخت شد پاره پاره، دفتر اوضاع روزگار
كلك ازل ز نقش ابد تا ابد بماند لوح قدر فتاد چو كلك قضا زكار