يك لحظه ساغرش نشد از خون دل تهى بعد از شهادت پدر و فوت مادرش‌
نگشود چهره شاهد دولت به خلوتش ننهاد پا عقيله صحّت به بسترش‌
اللَّه اكبر از لب آبى كه نيمشب نوشيد و سر زد از جگر: اللَّهُ اكبرش‌
ز الماس سوده رنگ زمرّد گرفت سيم ياقوت كرد جزع و، چو بيجاده گوهرش‌
آهى كشيد و، طشت طلب كرد و، خون دل در طشت ريخت نزد ستم ديده خواهرش‌
زينب چو ديد طشت پر از خون فغان كشيد گويى به خاطر آمد از آن طشت ديگرش‌
چندان كشيد آه كه آتش گرفت چرخ چندان گريست خون كه گذشت آب از سرش‌
طشت زر و حضور يزيدش آمدش به ياد از دست شد شكيبش و از پا در اوفتاد
٥ گر سر كنم مصيبتى از شاه كربلا ترسم شرر به عرش زند آه كربلا
لزرد زمين ز كثرت اندوه اهل بيت سوزد فلك زناله جانكاه كربلا
اى بس شبان تيره كه باليد بر فلك خاك از فروغ مشترى و ماه كربلا
گر يوسفى فتاد به كنعان دورن چاه صد يوسف است گمشده در چاه كربلا
اى ساربان به كعبه مقصود محملم گر مى‌برى بران شتر از راه كربلا
وى رهنماى قافله اين كاروان بكش تا پايه سرير شهنشاه كربلا
شايد كه من به كام دل خود مشام جان ترسازم از شميم سحرگاه كربلا
اى كعبه معظمّه فرق است از زمين تا آسمان ز جاه تو تا جاه كربلا
آه از دمى كه آتش بيداد شعله زد بر آسمان ز خيمه و خرگاه كربلا
گوش كليم طور ولا از درخت عشق بشنيد بانگ «انّى انا اللَّه» كربلا
پرتو فكند مهر تجلّى ز شرق عشق موساى عقل خيره شد از نور برق عشق‌
٦ آه از دمى كه در حرم عترت خليل برخاست از دراى شتر بانگ الرّحيل‌
كردند از حجاز، بسيج ره عراق گفتند «حَسبىَ اللَّه ربّى هو الوكيل»
با صد هزار آرزو و ميل و اشتياق مى‌تاختند سوى بلا از هزار ميل‌