گزين ياور اهل بيت رسول فروغ جهان بين شوى بتول‌
ايا جوهر ذوالفقار پدر به مردانگى يادگار پدر
ايا در گهت كعبه راستين تو را دست دادار در آستين‌
مراد همه خلق در مشت توست كليد حوايج سر انگشت توست «١»
الهامى، صحنه‌هاى بديع ديگرى از جانب علمدار كربلا را در نهايت شيوايى و زيبايى به تصوير كشيده است كه به انتخاب ابياتى از قسمت‌هاى مختلف آن اكتفا مى‌كنيم:
سپهداد فرّخ رخ تابناك بساييد پيش برادر به خاك‌
پس آن گه بر آمد به زين خدنگ به فرمان روان شد سوى دشت جنگ‌
به دست اندرش آسمانى درفش هوا شد زگرد سمندش بنفش‌
كمندى چو ثعبان و تيغى چو برق سرا پا به درياى پولاد غرق‌
به زين تافتى چهره آن جناب چو از تيغ كوه بلند آفتاب «٢»
***
چو آمد به نزديك رود روان سپه ديد آنجا كران تا كران‌
باستاد لختى به ميدان كين نگه كرد بر آن سپه خشمگين‌
زمين كرد از سنگ اويال خم دل گاو و ماهى ز غم شد دژم‌
تو گفتى به كف تيغ آن بى همال به درياست افتاده عكس هلال‌
بگفتند: يا رب چه بالاست اين چه فرخنده سيماى والاست اين‌
چه بازوى و دست بلندست اين كدامين يل ارجمندست اين؟!
بديديم ما نامداران بسى نديديم با فرّه اين كسى‌
همانا كه اين: نامور حيدر است صف نينوا وادى خيبر است‌
به دست اندرش تيغ دشمن شكار همانا بود سرفشان ذوالفقار
چو ديدند او را دليران ز دور جهان گشت در چشمشان تنگ گور
سپهدار چون شرزه شير دژم بغرّيد و گفتا به اهل ستم‌
كه: اى قوم! عباس نام من است حَرون «١» توسنِ «٢» چرخ رام من است‌
سپهدار شاه شهيدان منم فداى ره اوست جان و تنم‌
پىِ يارى آن شه تاجدار به شمشير هندى «٣» كنم كارزار
منم وارث مردى مرتضى منم فارس «٤» پهنه كربلا
همان زور خيبر شكن با من است كرا تاب نيروى من در تن است‌
دم تيغ من كام نر اژدهاست «٥» سر نيزه‌ام افعى جانگزاست‌
ببينيد دست بلند مرا پرند «٦» و كمان و كند مرا
ازو شد به كوفى سپه كارتنگ نه پاى گريز و نه جاى درنگ‌
ز پس: آتش تيغ و از پيش: آب گسسته عنانها، بريده ركاب‌
نمودند هر يك به سويى فرار تهى شد از ايشان لب رود بار سپهبد هيون «٧» تاخت در رود زود
شگفتا كه دريا بگنجد به رود چو بر آب رود روان بنگريست‌
ز لب تشنگان ياد كرد و گريست همى گفت كاى آب شيرين گوار
ز آب آفرين شاه شرمى بدار روانى تو بر خاك و سنگ زمي
ن‌لب شتنه آلِ رسول امين پس از تشنه كامان هاشم نژاد
به كامى تو را خوشگوارى مباد نگردد دگر تشنه‌اى از تو سير
همه چشمه سار تو گردد كوير چنان از عطش بود در التهاب‌
كه گفتى: زره در برش گردد آب نفس چون كشيدى همى تيره دود
شدى از لبش سوى چرخ كبود