قصايد و غزلهاى الهامى در سبك عراقى است و در سرودن مثنوى‌هاى حسن منظر و بستان ماتم به شيوه حكيم نظامى گنجوى عنايت داشته است.
در آثار منظوم الهامى كرمانشاهى آرايه‌هاى لفظى و معنوى و بيانى بسيارى ديده مى‌شود از قبيل: استعاره، اسناد مجازى، تشبيه، اشتقاق، جناس، ردّ القافيه، ردّ المطلع، ارسال المثل، اقتباس، تلميح، مراعات نظير «١» و غيره.
دامنه تاثير مثنوى‌هاى عاشورايى‌
از اشعارى كه شعراى معاصر با الهامى در ستايش مثنوى حماسى باغ فردوس او سروده‌اند- و ما پيش از اين از آنان ياد كرديم- پيدا است كه شعر او در دسترس آنان قرار داشته و مورد پسندشان قرار گرفته است. نسخه اساس آقاى اميد اسلام پناه در تدوين ديوان الهامى كرمانشاهى- كه از آن با حروف اختصارى «مج» ياد مى‌كنند- نسخه‌اى است خطى حاوى گزيده‌هاى آثار منظوم الهامى كه به خط همو تحرير يافته و براى سپهر فرستاده است تا در تذكره ناصرى مورد استفاده قرار دهد، «٢» و اين خود نشانگر آن است كه شهرت الهامى در زمانه خود او از محدوده كرمانشاهان فراتر رفته و نظر اديبان بلند آوازه عصر ناصرى را در پايتخت به خود جلب كرده است.
در اين كه آيا سرايندگان ديگر حماسه‌هاى منظوم آيينى در زبان فارسى پس از الهامى از شيوه شعرى او و يا نگاهى كه به وقايع كربلا داشته است، متأثر بوده‌اند يا نه، بحثى است كه نياز به تحقيق و تأمّل دارد و در مجال تنگ اين مقال نمى‌گنجد. براى نمونه مى‌توان از منظومه داستان على اكبر در احوال حضرت على اكبر و قاسم بن حسن- عليه السلام- از محمد بن ابو طالب نام برد كه به سال ١٢٩٨ ه. ق آن را به پايان برده است.
شادروان خانبابا مشار در فهرست كتابهاى چاپى فارسى، ج ١، (الف- ت) از نسخه چاپى باغ فردوس سروده سيد احمد بن رستم ملقب به فردوسى حسينى و متخلص به الهامى خبر مى‌دهد كه حاوى (چهار خيابان) بوده و در كرمانشاه به سال ١٣٢٧ ه. ش در قطع رحلى و چاپ سربى و در ٢٤٤ صفحه چاپ و منتشر شده است. «٣»