كاين خمار آن باده را بُد در قفا هان و هان آن وعده را بايد وفا
گوشه چشمى مى‌نمايد گاه گاه سوى مستان مى‌كند خوش خوش نگاه «١» ...
سرّى اندر گوش هر يك باز گفت باز گفت: اين راز را بايد نهفت‌
با مخالف پرده ديگر گون زنيد با منافق نعل را وارون زنيد
خوش ببنيد از يسار و از يمين ز آن كه دزدان‌اند ما را در كمين‌
بيخبر زين راه نگردد تا خبر اى رفيقان پانهيد آهسته‌تر
پاى ما را نى اثر باشد نه جاى هر كه نقش پاى دارد گو مياى‌
كس مباداره بدين مستى برد پى بدين مطلب به تردستى برد
در كف نامحرم افتد راز ما بشنود گوش خران آواز ما
راز عارف بر لب عام اوفتد طشت اهل معنى از بام اوفتد
عارفان را قصه با عامى كشد كار اهل دل به بد نامى كشد
اين وصيت كرد با اصحاب خويش تا بكلى پرده بر گيرد ز پيش‌
گفتشان كاى سرخوشان مى پرست خورده مى از جام ساقى الست‌
اينك آن ساغر به كف ساقى منم جمله اشيا فانى و باقى منم‌
در فناى من شما هم باقى ايد مژده‌اى مستان كه مست ساقى‌ايد «٢» ...
لب چو بر بست آن شه دلدادگان (حُر) ز جا جست آن سرِ آزادگان‌
گفت كاى صورتگر ارض و سما اى دلت آيينه ايزد نما
اول اين آيينه از من يافت زنگ من نخست انداختم بر جام سنگ‌
بايد اول از پى دفع گله من بجنبانم سر اين سلسله‌
شورش اندر مغز مستان آورم مى به ياد مى پرستان آورم‌
پاسخش را از دو مرجان ريخت دُر گفت: احسنت انتَ فى الدّارين حر
قصد جانان كرد و جان بر باد داد رسم آزادى به مردان ياد داد «٣» ...