اين رباعى نيز از اوست:
آه از حَسنين كز جهان شيون و شين سر زد زغم دو امام كونين‌
اى واى از آن زمان كه خورد آب، حسن! فرياد از آن دم كه نخورد آب، حسين «١»!
٢٣. شيخ محمد مفيد (زاهد) شيرازى‌
از علماى پرهيزگار و نامدار شيراز در سده سيزدهم هجرى است:
«... شيخ‌محمد مشهور به شيخ‌مفيد، امام‌جمعه وجماعت، ملقب به زاهد، كه از اوايل سن تكليف جز لباس خشن نپوشيد و لقمه چرب و شربت شيرين ننوشيد. اگر مالى داشتى بر فقرا و درويشان ايثار كردى و در سال هزار و دويست و بيست و نه در شيراز به رحمت ايزدى پيوست ...» «٢» از اوست:
صبح قيامت است و دميد آفتاب ازو يا شام ماتم است و هلال محرم است؟
اين ماتم و مصيبت و اين شور رستخيز گر خوانمش قيامت عظمى، بسى كم است‌
فرياد از ستيزه اين چرخ روى سخت كرده چها زكينه به شاهان نيكبخت‌
سلطان اوليا، على و زوجه‌اش بتول بستند با حسين و حسن زين سراى رخت‌
پهلو شكسته، فرق به ناحق شكافته سر از قفا بريده، جگر گشته لختْ لخت‌
فرياد از فلك كه زامداد و يارى‌اش قتل حسين كرده يزيد سياه بخت‌
بر خاك تيره‌اش زجفا سرجدا فكند با آن كه بود وارث شاهى و تاج و تخت‌
آويخت بر درخت سرى را كه مى‌شنيد موسى كلام حق ز زبان وى از درخت «٣»
٢٤. مولانا عبدالقادر دهلوى (بيدل)
(١٠٥٤- ١١٣٠) پرآوازه‌ترين شاعر شبه قاره هند، در غزلى بلند و پرشور ارادت بى شايبه خود را به سالار شهيدان و شهداى كربلا نشان مى‌دهد و تجلى‌گاه «عشق غيور» را در كربلا جستجو مى‌كند:
سايه دستى اگر ضامن احوال ماست خاك رهِ بى‌كسى است كز سرِ ما برنخاست ...
داغ معاش خوديم، غفلت فاش خوديم غير تراش خوديم، آينه از ما جداست ...
معبد حُسن قبول، آينه زارست و بس عِرض اجابت مبر، بى نفسى‌ها دعاست‌