سامان، زادگاه عمان، سابقاً جزيى از استان اصفهان به شمار مى‌رفته ولى امروزه مركز بخش لار (رار) استان چهار محال و بختيارى است. اين استان همان گونه كه از اسمش پيدا است داراى چهارمحال مى‌باشد: لار، كيار، گندمان و ميزدج.
اهالى لار بدون آن كه لهجه خاص آذرى داشته باشند به دو زبان تركى و فارسى صحبت مى‌كنند و شعراى اين خطه نيز اغلب ذواللسانين‌اند.
سامان على رغم محدوده كوچكى كه از نظر جغرافيايى دارد از دير زمان تاكنون مركز علم و ادب و هنر و عرفان بوده و سخنوران بزرگى را در دامن خود پرورش داده است از قبيل:
عمان، دريا، قطره، محيط، قلزم، جيحون، سحاب، نيسان، خورشيد، ذرّه، افلاكى، كيهان، دهقان، تبيان، عرفان و حشمت.
عمان سامانى از اعضاى اصلى انجمن ابو الفقراى اصفهان به شمار مى‌رفته كه همه هفته در روزهاى جمعه به رياست ملا محمد باقر فرزند محمد تقى كزى اصفهانى معروف به «ابوالفقراء» تشكيل مى‌شده و تا سنه ١٢٨٦ ه. ق- كه در تاريخ فوت ابوالفقراء است- به حيات ادبى خود زير نظر اين مرد اديب و عارف ادامه داده است. قصيده انجمنيّه عمان سامانى كه حاوى ٥٨ بيت است ٣٤ بيت آن در معرفى و تعريف اين انجمن و شعراى عضو آن سروده شده و نمايانگر اهميتى است كه در آن مقطع زمانى از نظر ادبى داشته است. عمان سامانى در اين قصيده از: ابوالفقراء، مسكين، پرتو، افسر، عنقا، سرگشته؛ آشفته، فرّخ، ساغر، پروين، دهقان، شعرى، و جوزا به نيكى و بزرگى ياد مى‌كند.
پس از درگذشت ابوالفقراء، جلسات انجمن ادبى اصفهان در منزل ملك الشعراء (عنقا) تشكيل مى‌شده و قصيده انجمنيه حاج محمد كاظم قالب تراش اصفهانى متخلص به «چاووش» و به روايتى «خاموش»، دليلى بر اثبات اين مدّعا است. اين قصيده كه به شيوه «براعت استهلال» سروده شده، اسامى شعراى عضو انجمن ادبى عنقا (١٣٠٨- ١٢٦٠) را در بر دارد و عمان سامانى يكى از آنهاست:
ز هجر يار تو را ديده رود «جيحون» شد به بحر طبع گهرزا چو بحر «عماّن» باش‌
مرحوم استاد فرزانه همائى (سنا) در مقدمه ديوان طرب نگاشته‌اند:
«تاج الشعراء شهاب لويى اصفهانى، عمان سامانى، ساغر، سيد محمد بقا و بيضاى‌