كاروان شعر عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٣٤

على اصغر خود را نهاد بر كف دست خديو دين ملك العشق شاه عرش سرير
ميان معركه آمد بر سپاه عدو ستاد و از دل پر درد بر كشيد نفير
سرود: هست گنه گر مرا به كيش شما به هيچ كيش ندارد گناه طفل صغير
دهيد جرعه آبى بدين صغير كه سوخت درون سينه دل نازكش ز قحطى شير
جواب مقصد شير را كمان گشود زبان رساند آب به حلقوم اصغرش با تير
بريد حنجر او گوش تا به گوش و نشست به بازوى شه دين نوك تير خصم شرير
گلوى خشكش گرديد تر ولى از خون به حلق تشنه او نى رسيد آب و نه شير
تبسّمى به رخ شاه كرد و رفت ز دست به بزم قدس زدندش ز بام عرش صفير
كشيد تير ز حلقوم او شه شهداء ز ديده اشك فرو ريخت همچو ابر مطير «١»
فشاند خون گلويش به سوى چرخ برين به گريه گفت كه: اى ايزد سميع و بصير
فصيل ناقه صالح به رتبه برتر نيست ازين صغير كه گرديد كشته بى تقصير
(محيط) شرح غمى را چسان تواند گفت كه از شگفتى نتوان نمودنش تقرير «٢»
٣٨. عمّان سامانى‌
(١٢٥٨- ١٣٢٢)
زندگينامه‌
نامش ميرزا نوراللَّه تخلص شعرى‌اش «عمّان» زادگاهش سامان، و ملقب به «تاج الشعراء» از شعراى پر آوازه و عرفانى مشرب نيمه دوم سده چهاردهم و اوايل سده چهاردهم هجرى است.
در خاندان عمّان، چهره‌هاى ادبى فراوانى را مى‌شناسيم كه هر يك در زمانه خود در ميان اهل شعر و فرهنگ مطرح بوده‌اند. ولى اشتهار هيچ كدام به عمّانى نمى‌رسد. پدرش مرحوم ميرزا عبداللَّه متخلص به «ذرّه» مؤلّف جامع الانساب، جدش مرحوم ميرزا عبدالوهاب متخلص به «قطره»، عمويش مرحوم ميرزا لطف‌اللَّه متخلص به «دريا» و فرزندش محيط سامانى (١٢٩٠- ١٣٥٥) از چهره‌هاى سرشناس و معروف آن سامان‌اند.