در طلب تو، از ازل چشم و دلم به چار سو گشته زبان به گفتگو، رفته نظر به جستجو
تا ابدم نهان و فاش از پى توست راى و رو
(آخر قصد من تويى، غايت جهد و آرزو) (تا نرسم، ز دامنت دست اميد نگسلم)
تا سر تو جدا ز تن، سر به بدن: و بال من بعد تو انتساب جان، موجب انفعال من‌
ياد تو از روان من، نام تو از مقال من‌
(ذكر تو از زبان من، فكر تو از خيال من) (چون برود؟ كه رفته‌اى در رگ و در مفاصلم)
اى كه فتاده در غمت نظم شكيبم از نسق وى كه به سوگت، آهِ من برده از آسمان سبق‌
گر نظرى كنى به من، بر گذرم ز نُه طبق‌
(ور گذرى كنى، كند كشته صبر من ورق) (ور نكنى، چه بر دهد بيخ اميد باطلم؟)
جنبش مهر را همى ديگ سكون جدا پزم آتش هجر را جدا دست به لب فراگزم‌
يك دل و داغ چند تن؟! آه چنين كجا سزم‌
(داروى درد شوق را با همه علم، عاجزم) (چاره كار عشق را با همه عقل، جاهلم)
چند (صفايى) از غمش دست ملال بر دلى؟ وز مژه محيط زا، پاى نشاط در گلى؟
گويى اگر چه حاصلى نيست مرا ازين، ولى‌
(سنت عشق (سعديا!) ترك نمى‌كنم، بلى) (كى ز دلم بدر رود خوى سرشته در گلم؟) «١»
تضمين غزل سعدى‌
ديدى آخر كه فلك ريخت چه خاكى بر سرم؟ كز سر نعش تو بايد نگران در گذرم‌
اينك از كوى تو پيش آمده راه سفرم‌
(مى‌روم، وز سر حسرت به قفا مى‌نگرم) (خبر از پاى ندارم كه زمين مى‌سپَرم)