ز انديشه مدارِ وى، آن روز شمس سوخت در فكرت حيات وى، آن شب قمرگريست‌
دردا كه اين قضيه هنوز است ناتمام چندان كه بختم از تف دل باز مانده خام «١»
تضمين غزل سعدى‌
آه كزين سفر نشد جز تب و تاب حاصلم داد ز سعد روشنم! واى زِ بختِ مقبلم‌
رخت كجا كشم؟ كزين غايله خيز منزلم‌
(بار فراق دوستان بس كه نشسته بر دلم) (مى‌رود و نمى‌رود ناقه به زير محملم)
كى خبرش زحال من پاى نرفته در گلى؟ لطمه موج غم بود رنج فزاى هر دلى‌
عيش كند چو آدمى، رخت كشد به ساحلى‌
(بار بيفكند شتر چون برسد به منزلى) (بار دل است همچنان، ور به هزار منزلم!)
حسرت زلف قاسم ام برد زتاب تن، گرو سنبل جعد اكبرم، حسرت كهنه ساخت نو
دل كه اسير سلسله، تن نرود به تاز و دو
(اى كه مهار مى‌كشى! صبر كن و سبك مرو) (كز طرفى، تو مى‌كشى وز طرفى سلاسلم)
اى زسپهر سخت كين، تشنه دشت ابتلا وى ز زمين سست پى، غرقه قلزم فنا
خفته به خاك كربلا، كشته: تو و اسير: ما
(بار كشيده جفا، پرده دريده وفا) (راه ز پيش و، دل زپس، واقعه‌اى است مشكلم!)
در غمت، آه سينه را اين تب و تاب كى شود؟ ديده اشكبار را، لجّه: سراب كى شود؟
رفتم و، طلعت تو را هجر نقاب كى شود؟
(معرفت قديم را، بعد: حجاب كى شود؟) (گرچه به شخص غايبى، در نظرى مقابلم)