خوردند دشمنان خدا خون تان، ولى باشد خداى‌تان بخدا خونبهاى تان‌
لب تشنه كشت دشمن و، جارى نمود دوست صد جوى خون ز چشمه چشم از براى‌تان‌
زين غم كه مانده پيكرتان بى كفن به خاك چاك است جيب عالميان در عزاى تان‌
داديد بر قضاى الهى رضا و، داد خطى قضاكه سر نكشد از رضاى تان‌
گرديده در عداوت من دشمنان دلير تا روزگار ساخته از من جداى تان‌
جان مى‌رود ز پيكرم، اما نمى‌رود از خاطرم: محبت و، از سر: هواى تان‌
كرديد ترك جان و، گذشتيد از جهان بادا جهان و جان جهانى فداى تان‌
تنها نمى‌گذارم تان اندرين سفر مى‌آيم از طريق وفا، از قفاى تان‌
با كشتگان نمود چو اين گفتگو تمام با سوز دل به اهل وطن داد اين پيام «١»
١٩
چون بر زمين قرار ز زين، شاه دين گرفت عرش برين، قرار به روى زمين گرفت‌
نمرود عهد خويش كه بادا عذاب بيش! خنجر به قصد قتل جهان آفرين گرفت‌
گم كرد در سپهر چهارم، ره آفتاب تا راه قتلگاه به پيش آن لعين گرفت‌
بالا چو كرد از پى آن كار، آستين روح الامين ز شرم به رخ آستين گرفت‌
ديوانه گشت عالم و، انگشت بر دهان پير خرد ازين عمل سهمگين گرفت‌
بر حلق شه چو دشنه فولاد، بوسه داد جا در ميان جان رسول امين گرفت‌
از تن جدا نمود سر مهر افسرش ديگر چه گويمت كه چنان يا چنين گرفت‌
سلطان دين چو با جگر تشنه جان سپرد آتش زغصه در دل ماء معين گرفت‌
پيكان آه پردگيان شه انام از خيمه گاه، راه سپهر برين گرفت‌
شد قيرگون چو روى جهان از ظلام شب اهريمنى ز دست سليمان، نگين گرفت‌
انگشترى، همين نه به سوداى دوست داد انگشت نيز بر سر انگشترى نهاد؟ «٢»
٢١
اى روزگار! خانه ظلمت خراب باد! رويت سياه و تيره چو پرّ غراب باد!
اركان دين چو از ستمت گشت منقلب دايم، مدار كار تو بر انقلاب باد!
آتش چو در سرادق سلطان دين زدى كارت هميشه سوختن و التهاب باد!
از گردشت چو زورق آل على شكست بنياد هستى تو چو كشتى بر آب باد!
آلوده‌اى به خون خدا دست و آستين دستت ز خون ديده دمادم خضاب باد!
كرده به اهل بيت نبى، ظلم بيحساب شرمت ز روى شافع يوم الحساب باد!
كشتى كنار آب روان تشنه كام شان خشكيده باد نهرت و، رودت سراب باد!
كندى ز باد حادثه بنيادشان زجاى بنيادت از هجوم «١» حوادث خراب باد!
دادى عزيز فاطمه را جاى بر تراب‌خصم تو: مصطفى و، عدو: بوتراب باد! بردى به كوفه، پردگيانش چو بى‌حجاب‌پيوسته آفتاب و مهت در حجاب باد! گرديد جسم جان جهان از تو بى روان‌هم خسته باد جسمت و، هم آتشت به جان! «٢»
٢٧
(روشن)! بس است، دم دگر از اين خبر مزن بگذار اين حديث و به عالم شرر مزن‌
افلاك را، زناله آتش فشان مسوز آفاق را، به يك دگر از چشم‌تر مزن‌
چندين نمك به زخم سماواتيان مپاش آتش به جان جن و بشر اين قدر مزن‌
جارى ز چشم مستمعان گشت جوى خون زين بيش بر جراحت شان نيشتر «٣» مزن‌
دشمن به دوستان خدا كرد هر چه خواست‌تهمت به روزگار و قضا و قدر مزن ديگر مگو كه: سوخت عدو خيمه گاه شان‌بر جان خلق، آتش ازين بيشتر مزن ديگر مگو چه كرد عبيداللَّه زياد؟ بگذر ز كوفه، گام در آن بوم و بر مزن از چوب خيزران و لب شاه دين مپرس‌حرف از سر بريده و از طشت زر مزن‌