در كشته شدن، حكم همايون به قضا كرد هم كار شفاعت زپى قرب خدا كرد
قربى كه تو عاجز شوى از ترجمه آن‌
چون ترجمه اين عظمت قسمت ما شد و اقبال مترجم بچه بر عرش علا شد
در تكيه دولت ز دم اهل صفا شد هر كار شد، از همت مردان خدا شد
وز شيخ زجاجى، نظرى راهنما شد كز نام غلامى به در شاه رضا شد
خوش آن كه به ميدان رضا داد سرو جان‌
اندر شب عاشور، فرمود شهنشه كاى زمره اصحاب كه ما را شده همره‌
باشيد ز فرمان خدا يك سره آگه كاندر ره پيمانِ خداوند منزّه‌
فردا همه آغشته به خونيم، على اللَّه تا باز رود آن كه بود واقف درگه‌
كاين درگه عشق است و حقش حاجب و دربان‌
تا هست شب و بر سر دست است سياهى از بيعت ما دست كشد يار و سپاهى‌
فردا، هنرى بايد با عهد الهى در معركه عشق هنرمند پناهى‌
درد و الم شيعه شود نامتناهى شمر از سرِ من دور كند افسر شاهى‌
هر كس سر خود گيرد، ز آزادى پيمان‌
هر كس كه مرا يار، پى سيم و زر آمد صد حيف كه بس همت او مختصر آمد
تا باز رود، كابلَه و كوته نظر آمد چون عيسى‌ام از صحبت احمق حذر آمد
اين رتبه كجا در خور هر بى‌هنر آمد؟ كآيين ره شاه پرستى دگر آمد
هر بلهوسى را نسزد دم زدن از آن‌
افسوس بر آن قوم كه پيمان بشكستند پيمان بشكستند و، دل خستند
ز اخيار بريدند و به اشرار ببستند گم كرده ره حق و، ره باطل جستند
وز پادشه خويش چنان عهد گسستند
اى واى بر آن كو شكند بيعت سلطان‌
آن حجت يزدان ز پى حجت مردم چون بود زحق معدن احسان و ترحم‌
نى از روش عجز و نه از روى تظلم بر زد به زمين نيزه و آمد به تكلم‌
كاى قوم دغا! حق پيمبر نشود گم اى معنى اهريمن و اى صورت مردم!
مردود حق و، رانده درگاه سليمان!
آيا ز شما ديوان صاحبنظرى هست؟ بنياد شناسنده يزدان گهرى هست؟
آيا كه درين ظلمت، تابان قمرى هست؟ وز زمره نا اهلان، اهل هنرى هست؟
بر خشكى لعل لب ما، جزع‌ترى هست؟ فرموده يزدان را، آيا اثرى هست‌
در جان شما اهرمن بى دل و بى جان؟!
پس گفت ابا خويش كه: اى عبد جفاكار! با زاده پيغمبر ما چيست تو را كار؟
كامروز حسين است به حق حجت دادار مولا و شفيع است درين دار و در آن دار
از وسوسه اهرمن و، ديو غلط كار حالى ز در توبه و آيين سِتِغفار «١»
خاكى به دهن افكن و بر ديده شيطان «٢»
زد تيغ عدو و سوز به هر حمله چو خورشيد و آن قوم سيه روى ز جان آمده نوميد
بس ضربت كارى كه زنامرد كسان ديد در خون خود، آزاده و مردانه بغلتيد
وز هاتف غيبى علم اللَّه چو بشنيد اشتافت ازين بقعه به سر منزل جاويد
خوش آن كه شتابد به سوى رحمت يزدان‌
افتاد چو از ضربت آن فرقه ناپاك بر خاك، بهين پيكر آن شير غضبناك‌
جا كرد چو بر روى زمين آن بدن پاك افزود سببى بر شرف و مرتبه خاك‌
آمد به سر كشته او سيد لولاك مى‌ساخت به صد رأفت خون از رخ او پاك‌
خونى كه روان است هنوز از رگ شريان‌
رو كرد ظهير اسدى، زاده حسان زى آن گله رو به چون ضيغم غژمان‌
مى‌گفت كه: امروز من و عرصه ميدان من: فارس ميدانم، نى جالس ايوان‌
حالى كه ز سلطان به جهاد آمده فرمان فرموده يزدان شمرم گفته سلطان‌
وزگفته سلطان، نگرم گفته سلطان‌
ناگاه بُحير، آن پسر اوس جفا كار بنمود زكين حمله بر آن يك تنه سردار
وز هر طرف آمد به تنش ضربت بسيار كآمد تن آن گُردِ سرافراز نگونسار