نفحات الانس، بهارستان به شيوه گلستان سعدى، مثنوى هفت اورنگ كه داراى هفت منظومه به شيوه خمسه نظامى است، شواهد النبوة، لوايح، مثنوى سلسلة الذهب و ديوان اشعار حاوى هشت هزار بيت. «١»
اگرچه جامى را به عنوان دشمن سرسخت رافضيان مى‌شناسند، ولى واقعيت امر اين است كه در مثنويات او، ارادت خالصانه نسبت به آل اللَّه موج مى‌زند و از معتقدان صميمى خاندان عصمت و طهارت است و او با شيعيان مخلص اهل بيت هيچ مشكلى ندارد، ولى با كسانى كه به انواع بدعتها آلوده‌اند، كنار نمى‌آيد.
جامى در اورنگ يكم از مثنوى سلسلة الذهب خود در نود بيت جريان فرزدق و هشام بن عبدالملك را به رشته نظم كشيده و در عظمت وجودى امام زين العابدين يادگار ماندگار كربلا داد سخن داده است كه به نقل ابيات معدودى از آن بسنده مى‌كنيم:
پور عبدالملك به نام هشام در حرم بود با اهالى شام‌
مى‌زد اندر طواف كعبه قدم ليكن از ازدحام اهل حرم‌
استلام حجر، ندادش دست بهر نظّاره، گوشه‌اى بنشست‌
ناگهان، نخبه نبى و ولى زين عبّاد، بِن حسين على‌
در كساء بها «٢» و حله نور بر حريم حرم فكند عبور
هر طرف مى‌گذشت بهر طواف در صف خلق، مى‌فتاد شكاف‌
زد قدم بهر استلام حجر گشت خالى زخلق، راه و گذر
شاميى كرد از هشام سؤال كيست اين با چنين جمال و جلال؟
از جهالت، در آن تعلل كرد وزشناسايى‌اش تجاهل «٣» كرد.
گفت: نشناسمش! ندانم كيست! مدنى يا يمانى يا مكّى است!
بوفراس، آن سخنور نادر بود در جمع شاميان حاضر
گفت: من مى‌شناسمش نيكو زو چه پرسى؟! به سوى من كن رو
آن كس است اين، كه: مكه و بطحا زمزم و بوقبيس و خيف و منا