اطفال تشنه را عوض آب، بر دو رخ خاكم به سر، كه سيلى آتش فشان زدند!
و آن گاه، چند محمل بى ستر و بى حجاب از بهر آل طاها، بر اشتران زدند
كردند رو به كوفه پس آن گه ز كربلا منزل: بلا و، توشه: بلا و سفر: بلا!
١١
بر قتلگه چو آل نبى را فتاد راه از دود آه، شد چو شب تيره قتلگاه‌
افتاد نخل ماريه، آن دم به سر زپاى درماند نهر جاريه، آن دم به جاز راه‌
بى پرده اهل بيت نبى چون عيان شدند خور، سر برهنه زد سرو، بى پرده گشت ماه‌
طوفان گرفت سطح زمين را، زسيل اشك بنهفت ابر، روى هوا را ز دود آه‌
از خون، زمين معركه گلرنگ گشته بود چونان كه لاله فرق نكردى كس از گياه‌
آوخ كه در ميان شهيدان نمانده بود پيراهنى به پيكرى و، بر سرى كلاه‌
جز جسم پاره پاره نيامد به چشمشان كردند هر چه اهل حرم هر طرف نگاه‌
تنهاى پاك، از دم شمشير: چاك چاك غلتان به خاك و خون همه، بى جرم و بيگناه‌
از بيم تازيانه خصم، اهل بيت را يك تن نبود غير تن كشتگان، پناه‌
بالاى هر شهيد، يكى ز آن زنان گشود گه گيسوى سفيد و، گهى معجر سياه‌
زينب، به جستجوى برادر به هر طرف گشتى ميانه شهدا گرد قتلگاه‌
ناگه فكند ديده به جسم امام دين از سوز بركشيد ز دل بانگ وا اخاه!
پس ديده در عزاى برادر پر آب كرد رو در مدينه، سوى پيمبر خطاب كرد
١٢
كاين سر نهاده در ره جانان، حسين توست بگذشته در هواى وى از جان، حسين توست‌
اين شاه تشنه كام، كه از خون حلق او سيراب گشته خاك بيابان، حسين توست‌
اين لاله گون بدن، كه گشاده در آفتاب زخمش دهان چو غنچه خندان، حسين توست‌
اين ركن دين، كه از غم بنيان كنش سزد گردد خراب، پايه ايمان حسين توست‌
اين نور چشم بانوى جنت، كه مرگ او بنهاده داغ بر دل رضوان، حسين توست‌