و در هشدار به رهروان صراط توحيد مى‌گويد:
از عيان گر واقفى، بگذر زعين اينَ تَمشى؟ اينَ تَمشى؟ اينَ اين؟ «١»
«نحنُ اقرب» گفت «من حَبلِ الوريد» مقصد عالم تويى در نشأتين‌
تا تو را جهل جبلّى غالب است واندانى شين را هرگز ز زَين‌
سخت محرومى و، بس بى بهره‌اى چون مسلط شد يزيدت بر حسين «٢»
١٣. عصمت بخارائى‌
(متوفاى ٨٤٠ ه. ق) معروف به خواجه عصمت فرزند خواجه مسعود از شعراى گران پايه سده نهم هجرى است كه در سرودن انواع قالب‌هاى شعرى خصوصاً غزل بسيار توانا بوده و گاه سخنش به كلام لسان الغيب حافظ شيرازى بسيار نزديك مى‌شود، و در شعر غالباً (عصمت) تخلص مى‌كند. و گاه نيز از تخلص (نصيرى) بهره مى‌برد. همو در قصيده‌اى ضمن ستايش اميرمؤمنان على (عليه السلام) ارادت قلبى خود را به امام حسن و سالار شهيدان نشان مى‌دهد:
دست در فتراك آل مصطفى بايد زدن هر دو عالم را به همت، پشت پا بايد زدن‌
تا بنوشى شربت شهد شهادت چون حسن جام زهر از دست ساقىّ رضا بايد زدن‌
در صف آل على خواهى كه باشى سرخ روى چنگ در ذيل شهيد كربلا بايد زدن‌
در وفاى خاك و خون آغشتگان كربلا تا قيامت خيمه بر راه بلا بايد زدن‌
پاى در ميدان دعوى مى‌نهى مردانه وار رهنوردان بلا را، مرحبا بايد زدن «٣»
١٤. عبدالرحمن جامى‌
(٨١٧- ٨٩٨) ملقب به نورالدين فرزند نظام الدين احمد جامى از شعرا و فضلاى پر آوازه سده نهم هجرى است. زادگاهش خرجرد جام خراسان و با عارف نامى شيخ احمد جامى همزادگاه بوده و در سن ٨١ سالگى در هرات بدرود حيات گفته است.
وى در طول زندگانى مورد احترام طبقات مختلف مردم خصوصاً دانشمندان و شاعران زمانه خود بوده و با اعزاز تام به سر مى‌برده است. تعداد آثار قلمى او را بالغ بر پنجاه جلد نوشته‌اند كه از مهم‌ترين آنها است: