اين رهنماى با دل و دانش كه عقل پير اندر مصيبتش شده مجنون حسين توست‌
اين بيكس غريب كه تنها جهاد كرد با جيش اندك و غم افزون حسين توست‌
اين شاه بى سپاه كه با لشكر دغا هر شب به چرخ برد شبيخون حسين توست‌
زين سان ز پا فتاده درين آفتاب گرم اين سرو ناز پرور موزون حسين توست‌
بى قيمت او فتاده چو اين خاك تيره رنگ اين تابناك گوهر مكنون حسين توست‌
چندى چو با رسول سؤال و جواب كرد رو در بقيع كرد و به مادر خطاب كرد
كاى مادر اضطرابِ دل زار ما ببين اولاد خود اسير گروه دغا ببين‌
چون چشم خويش سينه پر خون ما نگر چون موى خويش حال دل زار ما ببين‌
هر سو دلى زفرقت يارى زبون نگر هر جا سرى زپيكر پاكى جدا ببين‌
بگشا چشم و تازه نهالان خويش را بر خاك رهگذار سموم «١» بلا ببين‌
آن گوهرى كه چون صدفش پروريده‌اى بى آب مانده از ستم اشقيا، ببين‌
اين خستگان بيكس و بى خانمان نگر و آن كشتگان بى سرو بى خونبها ببين‌
از خنجر و تپانچه «٢» بَنين «٣» و بنات «٤» را نيلى عذار بنگرو گلگون قبا ببين‌
اطفال ناز پرور دامان خويش را لب تشنه و شكسته دل و بينوا ببين‌
زين العباد بيكس و زارِ عليل «٥» را زنجير ظلم و كينه به دست و به پا ببين‌
بر خيزاى شفيعه محشر! نگشته حشر اوضاع حشر را به صف كربلا ببين‌
از ظلم و كينه فلكِ كجْ نهاد، داد! از حق هزار لعن به پور زياد باد
خاموش كن (وقار) كه دلها كباب شد سيل سرشك سرزد و عالم خراب شد
خاموش كن (وقار) كزين قوم هولناك زهرا به تاب رفت و پيمبر ز تاب شد