هم كاخ بى ثبات زمين گشت بى سكون هم چرخ كجمدار فلك ماند از مدار
هم تازه خوناب بجوشيد از زمين هم تيره آفتاب بر آمد ز كوهسار
آن خيمه‌اى كه صاحب او بود جبرئيل شد مشتعل ز كيد شياطين نابكار
چون چرخ پرستاره عيان گشت در نظر آن خرگه رفيع ز آمد شد شرار
اطفال ناز پرور و نسوان محترم گشتند بى‌جهاز به جمّازه‌ها سوار
گفتى كه عرصه عرفات است كربلا احراميان برهنه قطار از پى قطار
آن محرمان نموده به بر جامه سياه تا جانب منا شده يعنى به قتلگاه‌
چون راه بيكسان به سركشتگان فتاد از نو خروش و غلغله در كن فكان فتاد
ز آن جسمهاى چاك اسيران زار را ناگه نظر به باغ گل و ارغوان فتاد
يك فوج عندليب خوش آهنگ را گذر نالان و نكته سنج در آن گلستان فتاد
يكباره ريختند ز مركب به روى خاك چون برگ كز درخت ز باد خزان فتاد
هر سو فتاد از شترى سوخته دلى همچون شهاب سوخته كز آسمان فتاد
هر خسته‌اى گرفت تن كشته‌اى به بر چندان بخواند قصه خود كز زبان فتاد
آن يك به پيكر پسر نوجوان گريست وين يك به كشته پدر مهربان فتاد
زينب چو تشنه‌اى كه نمايد سراغ آب در جستجوى پيكر شاه زمان فتاد
چون پاره پاره ديد به خون پيكر حسين از عقل و هوش رفت و زتاب و توان فتاد
او را كشيد در بر و زد آه و شد زهوش آمد به هوش و باز به آه و فغان فتاد
لختى به او سرود چو حال دل ملول با جد خويش شكوه كنان گفت كاى رسول‌
اين كشته نهان شده در خون حسين توست وين جسمِ چاكِ ناشده مدفون حسين توست‌
اين تشنه فرات كه شد تشنه لب شهيد وز ديده راند دجله و جيحون حسين توست‌
اين مردمان ديده كه مانند طفل اشك آغشته گشته يك سره در خون حسين توست‌
اين خسته‌اى كه بر تنش از تير بال و پر همچون فرشته آمده بيرون حسين توست‌
اين آسمان مجد كه از سوز تشنگى دود دلش گذشته زگردون حسين توست‌