كاش آن زمان كه خيمه او بى ستون فتاد نه خيمه سپهر برين بيستون شدى‌
كاش آن زمان كه شد به فلك آه اهل بيت روى جهان زخشم خدا قيرگون شدى‌
كاش آن زمان كه از حركت ماند رخش او اين توسن كبود فلك بى سكون شدى‌
كاش آن زمان كه دشمن او شد عنان گسل از كف عنان هستى مردم برون شدى‌
در حيرتم كه كيفر اين فعل شوم را گر حلم حق درنگ نمى‌كرد چون شدى‌
گر رحمت خدا نه به خشمش سبق گرفت عالم تلف ز شومى آن قوم دون شدى‌
گر حجت خداى نبودى ميان خلق روزى هزار بار جهان سرنگون شدى‌
اعداش را چو در صف محشر در آورند ترسم خروش از صف محشر بر آورند
چون پشت او ز پشته زين بر زمين رسيد از مرتبت زمين به سپهر برين رسيد
آه و فغان خلق زمين ز آسمان گذشت تا پشت آسمان شرف بر زمين رسيد
چون هيچ كس نداشت به بالين او حضور از بارگاه قدس رسول امين رسيد
روز جهان سياه شد آن دم كه بر سرش آمد سنان به طعنه و شمر لعين رسيد
تيرش به دلنوازى و تيغش به سركشى آن از يسار آمد و اين از يمين رسيد
هم دين تباه گشت و هم اسلام بى پناه ز آن ضربتى كه بر گلوى شاه دين رسيد
مهر و مه و زمين و زمان گشت خون فشان آن دم كه خون ناحق او بر زمين رسيد
كرّ و بيان تمام فتادند در گمان كآثار حشر و واقعه واپسين رسيد
اجرام منكسف شد و اجسام مضطرب بر حجت خداى چو ظلمى چنين رسيد
لرزيد عرش و كرسى و آثار انقلاب تا قرب بارگاه جهان آفرين رسيد
جز ذات ذوالجلال كه ايمن شد از زوال عالم تمام مضطرب آمد ازين ملال‌
چون رفت بر سنان سر آن شاه نامدار وجه خدا زنوك سنان گشت آشكار
گفتى كه بود رُمْح سنان از درخت طور كز وى مدام بود عيان نور كردگار
مسلم گمان نمود كه احمد رود به عرش ترسا خيال كرد كه عيسى بود به دار
از هم بريخت مايه تركيب آب و خاك از كار ماند واسطه عقد هفت و چار «١»