كآمد سپاه در حركت از چهار سوى‌كوشيد و جان فداى شه بى پناه كرد جوشان زحلقه‌هاى زره چشمه‌هاى خون‌سرو قدش زخانه زين گشت سرنگون‌
***
بودش به گاهواره يكى دُرّ شاهوار درّى به چشم خرد و به قيمت بزرگوار
چون شمع صبح ديده‌اش از گريه بى فروغ جسمش چو ماه يكشبه از تشنگى نزار
بى شير مانده مادر و كودك لبش كبود پژمرده گشته شاخ گل و خشك چشمه سار
شد سوى خيمه طفل گرانمايه برگرفت و آمد به دشت و گفت بدان قوم نابكار
رحمى به تشنه كامى من، گر نمى‌كنيد بارى كنيد رحم بر اين طفل شيرخوار
گفتند بهر آل على نيست بهره‌اى گردد اگر زمين همه پر آب خوشگوار
تيرى زدند بر گلوى اصغر اى دريغ نوشيد آب از دم پيكان آبدار
بگذشت تير از گلوى نازكش چنانك سوزن ز پرنيان و ز گلبرگ تازه خار
ز آن پس فرو نشست به بازوى شاه دين مجروح كرد بازوى آن شاه تاجدار
خون مى‌سترد از گلوى طفل نازنين مى‌كرد عاشقانه سوى آسمان نثار
يك قطره خون به سوى زمين باز پس نگشت شهزاده در كنار پدر جان سپرد زار
بردن به خيمه‌اش نتوانست از آن كه بود از روى شهربانوى بيچاره شرمسار
شد سوى خيمه گه، قدمى چند و باز گشت بر كند خاك باديه با نوك ذوالفقار
كردش دفين و باز بر آمد به پشت زين ز آن پس ميان به كشته شدن بيست استوار
آمد به سوى معركه تيغ پدر به مشت يك بهره ز آن گروه به يك تاختن بكشت‌
***
روزى چنان به ياد زمين و زمان نداشت جورى ستاره كرد كه خود در گمان نداشت‌
دانى دراز بود چرا روز قتل شاه؟ زيرا كه قوّت حركت، آسمان نداشت‌
گشتند ياوران همه مقتول و ياورى كش آورد سمند و بگيرد عنان نداشت‌
فرياد از آن زمان كه گرفتند گرد وى راه برون شتافتن از آن ميان نداشت‌