فرياد از آن عمود كه دشمن زدش به سر و آن گاه مغفرش ز سر نازنين فتاد
چشمش ز حلقه چون به در افتاد از عمود بر ابروان حيدر كرار چين فتاد
آمد امير تشنه لبانش به سر دوان او را چو كار با نفس واپسين فتاد
بر روى شاه خنده زنان جان سپرد و گفت خرم كسى كه عاقبتش اين چنين فتاد
قاسم از شاه خواست اجازت پى نبرد بگذشته سيزده ز سرش چرخ لاجورد
***
فرمود شاه دين كه: بنه از سر اين خيال لشكر: گران و كار بزرگ و تو خردسال‌
ماه نُوِى بوَد گه تابيدنت، بتاب! سرو نوى بود گه باليدنت، ببال!
از صد تبر درخت كهن را گزند نيست وز يك تبر ز پاى در آرند صد نهال‌
چندان كه لابه كرد نپذرفت شاه دين آمد به گوشه‌اى دل نازك پر از ملال‌
تعويذ و گفته پدر آمد به خاطرش بر خواند و گشت خاطرش آسوده از كلال «١»
ديد اندر او نوشته به هر جا كه بنگرى‌بگرفته گِرد عَمّ تو را لشكر ظلال بايد كه جان خويش ندارى ازو دريغ‌گر منع مى‌كند به برش ناله كن بنال آمد به نزد شاه و نوشته بدو نمودكاين حكم را چه چاره كنم غير امتثال بگريست شاه دين كه مراهم وصيتى ست‌در حق تو از آن شه خوش خوىِ خوش خصال بر بست عقد فاطمه را از براى توعباس و عون شاهد عقد و گواه حال مَهر عروس، در ره امت فدا شدن‌آرى چنين رجال خرامند در حجال «٢» در خيمه با عروس بر آسود ساعتى‌كآمد ز دشت معركه آواز القتال از جاى جست و گريه كنان با عروس گفت‌ما و تو را به روز قيامت بود وصال گردون چه گفت؟ گفت: دريغا ازين خرام! اختر چه گفت؟ گفت: فسوسا برين جمال! در برگرفت بهر وداعش امام ناس‌پوشاند بر مثال كفن در برش لباس‌
***