پيش مؤمن كى بود اين غصه، خوار قدر عشق گوش؟ عشق گوشوار
پيش مؤمن، ماتم آن پاك روح شهره‌تر باشد ز صد طوفان نوح‌
گفت: آرى، ليك كو دَور يزيد؟ كى بُدست اين غم؟ چه دير اينجا رسيد!
چشم كوران، آن خسارت را بديد گوش كرّان، آن حكايت را شنيد
خفته بودستيد تا اكنون شما؟! كه كنون جامه دريديت از عزا!
پس عزا بر خود كنيد اى خفتگان! زآن كه بدمرگى است اين خواب گران!
روح سلطانى، ز زندانى بجست جامه چه دْرانيم و؟ چون خاييم دست؟
چون كه ايشان، خسرو دين بوده اند وقت شادى شد، چو بشكستند بند
سوى شادُروان «١» دولت تاختند كنده و زنجير را، انداختند
روز ملك است و گَش «٢» شاهنشهى گر تو يك ذره از ايشان آگهى‌
ورنيى آگه، برو بر خود گِرى! «٣» ز آن كه در انكار نقل و محشرى‌
بر دل و دين خرابت نوحه كن كه نمى‌بيند جز اين خاك كُهن‌
ورهمى بيند، چرا نبود دلير؟ پشتدار و جان سپار و چشمْ سير؟
در رخت، كو از مىِ دين فرّخى؟ گر بديدى بحر، كو كفّ سخى؟!
آن كه جُو ديد، آب را نكْنَد دريغ خاصه آن، كو ديد آن دريا و ميغ «٤»
و در اينجا با نقل غزل پرشور و معروف عاشورايى جلال‌الدين مولوى بلخى حسن ختام اين مقال را رقم مى‌زنيم:
كجاييد اى شهيدان خدايى؟ بلاجويان دشت كربلايى‌
كجاييد اى سبك روحان عاشق؟ پرنده‌تر ز مرغان هوايى‌
كجاييد اى شهان آسمانى؟ بدانسته فلك را در گشايى‌