غزل مرثيه‌
از حديث شهدا مختصرى مى‌شنوى از غم روز قيامت خبرى مى‌شنوى‌
تو چه دانى كه چه آمد به سر شاه شهيد؟ بر سر نيزه بيداد سرى مى‌شنوى‌
چاك پيشانيش از دامن ابرو بگذشت تو همين معجز شق القمرى مى‌شنوى‌
از جگر سوختگان لب آبت چه خبر اين قدر هست كه بوى جگرى مى‌شنوى‌
غافلى وقت جدايى چه قيامت بر خاست تو وداع پسرى با پدرى مى‌شنوى‌
خبرت نيست ز حال دل بيمار حسين در ره شام همين در به درى مى‌شنوى‌
تاب خورشيد و تن خسته و پا در زنجير حال رنجور چه دانى؟ سفرى مى‌شنوى‌
گريه سيلى شد و بنياد صبورى بر كند تو همين زينبى و چشم ترى مى‌شنوى‌
(داورى) راست دم غصه فزايى ورنه اين همان قصه بود كز دگرى مى‌شنوى «١»
پانزده بند عاشورايى‌
پيغمبر خداى كه بُد رهنماى خلق بس رنجها كه برد ز خلق از براى خلق‌
با آن كه او زخلق به غير از بدى نديد جز نيكويى نخواست به خلق از خداى خلق‌
اى بس كه برد رنج و تعب در ره خداى تا شد ميان خلق خدا رهنماى خلق‌
يك تن نبُدز خلق كه با او وفا كند زين رنجها كه برد به مهر وفاى خلق‌
دندان او كه گوهر بحر وجود بود ديدى كه چون شكست زسنگ جفاى خلق؟
خاكستر از جفا به سرش ريختند و او روى از حيا نتافت كه اف بر حياى خلق‌
جز خون دل غذاش ندادند و اى دريغ آن را كه هيچ بهره نبرد از غذاى خلق‌
اى بس زبان طعن كه بر وى گشاده شد با اين همه زبان نكشيد از دعاى خلق‌
او از پى هدايت و خلق از براى ظلم! خلق از قفاى او شد و او از قفاى خلق‌
غير از بدى نديد ز خلق خدا جزاى تا خود خدا به حشر چه بدهد جزاى خلق؟
باز ار نه خود شفاعت خلق خدا كند روز جزا و واقعه حشر، واى خلق‌
ظلمى كه بر رسول خدا رفت و عترتش هم خود مگر خداى ببخشد به امتش‌
٢ داماد مصطفى كه ازو دين قوام يافت بنگر چها ز امت بى احترام يافت‌
آن مهتر ستوده كه از احترام اوست اين حرمتى كه ساحت بيت الحرام يافت‌
معراجش از رسول خدا برترست از آنك او برفراز دوش پيمبر مقام يافت‌
ديدى چها زبعدِ رسول از لئام ناس آن سيد امام و بزرگ كرام يافت؟
دستى كه در زقلعه خيبر گرفته بود رنج رسن ز دست يهودان عام يافت‌
لعنت بر آن خسان كه گرفتند ازو به ظلم حقى كه از رسول- عليه السلام- يافت‌
يك شام را به خواب نياسود تا به صبح تا صبح عمر او ز اجل ره به شام يافت‌
يك عمر در صيام به سر برد و اى دريغ ز آن ضربتى كه در شب ماه صيام يافت‌
دردا و حسرتا كه مرادى «١»، مراد جست تا تيغش از سر شه مردان مرام يافت‌
تنها همين نه تارك شير خدا شكست دين خداى نيز شكستى تمام يافت‌
از عترت رسول به جز دخترى نبود كاندر سپهر مجد چو او اخترى نبود
٣ چون دوره تعب به حسين و حسن رسيد بس غم كه در زمانه به اهل زمن رسيد
تنها همين نه پيكر اين شد نشان تير آن را به دل نشست گر اين را به تن رسيد
آه از شبى كه تشنه بر آورد سر زخواب آسيمه سر به كوزه آبش دهن رسيد
آن آب آتشين چو فرو ريخت در گلو از آب زودتر اثرش بر بدن رسيد
زهرى جگر شكافت كه چندان نفوذ كرد در آن تن لطيف كه بر پيرهن رسيد
چون پاره جگر ز گلويش به طشت ريخت ز آن طشت طعنه‌ها كه به دشت يمن رسيد
رو كرد بر برادر و گفت اى عزيز جان ايام محنت تو و آرام من رسيد
اين گفت و شد خموش و به بام فلك خروش از اهل بيت خسته دل و ممتحن رسيد