با جگر گوشه ى پيمبر اين كنندو آن گهى دعوى داد و دين كنند! كفرم آيد، هر كه اين را دين شمردقطع باد از بن زفانى «١» كاين شمرد! «٢»
البته برخى از اهل تحقيق در انتساب اين مثنوى به عطار نيشابورى ترديد كرده‌اند و آقاى دكتر شفيعى كدكنى از اين زمره‌اند.
٩. شيخ مصلح‌الدين سعدى شيرازى‌
(متوفاى ٦٩١ ه. ق) بزرگ‌ترين غزلسراى فارسى زبان، در اوايل سده هفتم در شيراز به دنيا آمد و پس از پايان تحصيلات مقدماتى در زادگاه خود، به بغداد رفت و در مدرسه نظاميه مشغول به تحصيل شد. سپس به سير آفاق و انفس پرداخت و پس از سى سال به شيراز بازگشت و دو اثر جاويدان خود گلستان و بوستان را نوشت. «٣»
كليات اشعار او بارها به چاپ رسيده و بوستان و گلستان او از ديرباز مورد عنايت ادب‌دوستان قرار داشته و دارد. از اوست:
فردا كه هر كسى به شفيعى زنند دست ماييم و دست و دامن معصوم مرتضى‌
يا رب! به نسل طاهر اولاد فاطمه يا رب! به خون پاك شهيدان كربلا
يا رب! به صدق سينه پيران راستگوى يا رب! به آب ديده مردان آشنا
دلهاى خسته را به كرم مرهمى فرست اى نام اعظمت در گنجينه شفا! «٤»
١٠. جلال‌الدين محمد مولوى بلخى‌
(٦٠٤- ٦٧٢) معروف به ملاى رومى فرزند بهاء الدين محمد، چهره‌اى نيست كه براى اهل شعر و عرفان ناشناخته باشد. حكيم سنايى (متوفاى ٥٤٥ ه. ق) و عطار نيشابورى (٥٣٠- ٦٢٧) و ملاى رومى سه ضلع مثلثى را تشكيل مى‌دهند كه قلمرو وسيع شعر و عرفان در سده‌هاى ششم و هفتم در اختيار آنهاست. هر يك از آنان به نوبت در اين قلمرو كران ناپيدا به آفرينش آثار منظومى در عرصه زبان فارسى توفيق يافته‌اند كه جلوه‌هاى بديعى از انديشه‌هاى عرفانى را در آيينه شعر پارسى در معرض تماشا قرار داده است كه هنوز از مشتاقان شعر و عرفان دل مى‌ربايد و در كار آنان دلبريها مى‌كند.