كاروان شعر عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٨٨

ناگه زشست ظلم خدنگى كه ناوكش بوده ست تيز بر صف نشتر آه آه!
بر حلق خشك تشنه آن نازنين رسيد جاگير گشت بر گلويش تا پر آه آه!
از حلق او گذشت و به بازوى شه نشست يك تير را نشانه دو آمد بر! آه آه!
خم شد ز بار درد قد شاه چون كمان كان تير را كشيد از آن حنجر آه آه!
از كف فشاند خون گلويش به سوى چرخ يك قطره بر نگشت از آن ديگر، آه آه! ...
زنگ شفق به دامن گردون نيلگون ز آن خون نشانه‌دان و نما باور آه آه!
آن دم كشيد اصغر لب تشنه از جگر آهى كه سوخت از تف آن، اختر آه آه!
لختى نظر گشود به آن باب مهربان رفت از كنار او به لب كوثر آه آه!
طفل حسين ز ناقه صالح به نزد حق نبوَد ز روى مرتبه خود كمتر آه آه!
از بهر كشتن شترى، كرد حق غضب بر قتل شير خواره شير نر، آه آه!
خواهد غضب‌نمود به خوانخواهى‌اش‌كه هست خوانخواه شير صف شكن صفدر آه آه!
آخر گر انتقام كشد اول است آن سرِّ حديث «يُمهِل و لا يمهل» «١» است آن «٢»
بند نهم از نظام سوم‌
تا نيّر سپهر خلافت ز زين فتاد گفتى كه آفتاب به روى زمين فتاد
گفتى طناب لنگر فُلك فَلك گسيخت گفتى ستون خيمه چرخ برين فتاد
گفتى: ز چرخ آمده روح الامين به خاك گفتى: ز دار عيسى گردون نشين فتاد
تا مهر چرخ جود به خاك بلا نشست تا ماه آسمان سخا بر زمين فتاد
برجيس مشتريش شد از منظر ششم كيوان به خاك از فلك هفتمين فتاد ...
آيين كفر يافت ز اهريمنان رواج وز دست حق پرست سليمان نگين فتاد
يأجوج فتنه، گشت عجب كاران به دهد زآن زخنه‌اى كه در سدِ دين مبين فتاد
از نو شكست گوهر دندان مصطفى وز سر شكاف بر سر يعسوب دين فتاد