تو خود لب تشنه يك جرعه آب و بارها از سر جهان را اشك خون بگذشت خون‌آلوده توفانها
نزيبد جان پاكى چون تو زير خاك آسوده برآور سر زخاك تيره‌اى خاك رهت جانها
ز شرح تير بارانت مرا سوفار هر مژگان به چشم اندر كند تاثير زهر آلوده پيكانها
كس آن روز ار نكردت جان فدا اكنون سرت گردم برون نِه پا كه جانها بر كف دست‌اند قربانها
فكندى گوى سر تا در خم چوگان جانبازى ز سيلى‌ها چه سرها گوى سان غلتند به چوگانها
فتاد از جلوه تا رعنا سمندت خاست از هر سو زگلگون سرشك خيل ماتم گرد جولانها
دريغ! آموختم تا نكته‌هاى رزم جانبازى زجانبازان كويت باز پس ماندم به ميدانها
به تاب از رشگ آنانم كه در خمخانه عهدت زخون پيمانه‌ها خوردند و نشكستند پيمانها
تو از كجا و باسگانش لاف همچشمى؟ زسگ تا آدمى فرق است فرق، اى من سگِ آنها «١»
غزل مرثيه‌
حريم عصمت، آن گه ناقه عريان سوارى‌ها؟! نگون باد از هَيونِ «٢» چرخ اين زرين عمارى‌ها
يكى چونان كه نيلوفر در آب، از اشك ناكامى يكى چون لاله در آذر به داغ سوگوارى‌ها
نه تن از تاب آسوده نه جان از رنج مستخلص نه دل از آه مستغنى نه چشم از اشكبارى‌ها
زبون بر دست بيگانه روان در چشم نامحرم نوان در كنج ويرانه به صد بى اعتبارى‌ها
نه از اقبال پيروزى، نه از ايام بهروزى نه از اختر مدد كارى نه از افلاك يارى‌ها
يكى چون چشم خود در خون ز زخم ناشكيبايى يكى چون موى خود پيچان زتاب بيقرارى‌ها
نه اينان را نهفتن روى دست از چشم نامحرم نه آن بى‌چشم و رو نامحرمان را شرمسارى‌ها
عنا: مَحرم، بلا: برقع، سرا: بى در، ستم: دربان غذا: خون، فرش: خاكستر، زهى خدمتگزارى‌ها!
يكى بيمار و مسكين، خشت و خاكش بالش و بستر يكى لخت جگر بر كف، پى بيمار دارى‌ها
نه از تيمار و رنج آن را تمناى تن آسايى نه از آسيبِ بند آن را اميد رستگارى‌ها
گدايان دمشقى را نگر سامان سلطانى! خداوندان يثرب را شمار زنگبارى‌ها! «٣»
تضمين غزل سعدى‌
بيش ازين غم هجران تو خون خورد نشايد اى سفر كرده! سفر كرده چنين دير نيايد
وقت آن است كه باز آيى و بختم بسرايد:
(بخت باز آيد از آن در كه يكى چون تو در آيد روى ميمون تو ديدن درِ دولت بگشايد)
نه تو گفتى كه به من با غم هجران نستيزى كشته خود به زمين برنگذارى نگريزى‌
اين سفر جز به هلاكم ننشينى و نخيزى‌
(گر حلال است كه خون همه عالم تو بريزى آن كه روى از همه عالم به تو آورد نشايد)
اى پدر! رجعتِ امروز مينداز به فردا دست شستم ز على اكبر و عباس تو فردا
با وجودت چه نيازست به كلثوم و به كبرى‌
(اگرم هيچ نباشد نه به دنيا نه به عقبى چون تو دارم، همه دارم دگرم هيچ نبايد)
تا كى اى خامه احباب سرودى نسرايى تلخكامى ز مذاقم هم به درودى نزدايى‌
من نه تنها خمش آيم چو به گفتار در آيى‌
(نيشكر با همه شيرينى اگر لب بگشايى پيش لفظ شكرينت چو نى انگشت بخايد)
نه همين دل‌كه غمت سوخت سَما را و سمك را من نه تنها، الَمت كاست بشر را و ملك را
از تو اى باب نَبُرّم چه يقين را و چه شك را
(صبر بسيار ببايد پدر پير فلك را تا دگر مادر گيتى چو تو فرزند بزايد)
عمه تا چند سكينه به بر و دوش تو خُسبد؟ گه به جان گه به دل دير فراموش تو خُسبد
سزد از ناله بنگذارم اگر گوش تو خسبد
(قهرم از پيرهن آيد كه در آغوش تو خسبد زَهرم از غاليه آيد كه كه بر اندام تو سايد)