گر اين حسين من سر او از چه بر سنان ور اين حسين من تن او از چه غرق خون؟
يا خواب بوده‌ام من و گم گشته است راه! يا خواب بوده آن كه مرا بوده رهنمون!
مى‌گفت و مى‌گريست كه جانسوز ناله‌اى آمد ز حنجر شه لب تشنگان برون‌
كاى عندليب گلشن جان! آمدى؟ بياره گم نگشته خوش به نشان آمدى بيا
٧ آمد به گوش دختر زهرا چو اين خطاب از ناقه خويش را به زمين زد به اضطراب‌
چون خاك جسم پاك برادر به بر كشيد بر سينه‌اش نهاد رخ خود چو آفتاب‌
گفت: اى گلو بريده! سر انورت كجاست؟ وز چيست گشته پيكر پاكت به خون خضاب؟
اى مير كاروان گه آرام نيست خيز! ما را ببر به منزل مقصود و خوش بخواب‌
من يكتن ضعيفم و يك كاروان اسير وين خلق بى‌حميّت و دهر پر انقلاب‌
از آفتاب‌پو شمشان؟ يا زچشم خلق اندوه دل نشانمشان يا كه التهاب؟
زين‌العباد را ز دو آتش كباب بين: سوز تب از درون و برون تاب آفتاب‌
گر دل به فرقت تو نهم، كوشكيب و صبر؟ ور بيتو رو به شام كنم كو توان و تاب‌
دستم ز چاره كوته و راه دراز پيش نه عمر من تمام شود نه جهان خراب‌
لختى چو با برادر خود شرح راز كرد رو در نجف نمود و سر شكوه باز كرد
٨ كاى گوهرى كه چون تو نپرورده نُه صدف پروردگانت: زارو، تو آسوده در نجف؟
دارى خبر كه نور دو چشم تو شد شهيد افتاد شاهباز تو از شرفه شرف‌
تو ساقى بهشتى و كوثر به دست توست وين كودكان زار تو از تشنگى: تلف!
اين اهل بيت توست بدين گونه دستگير اى دستگير خلق! نگاهى به اين طرف‌
اين نور چشم توست كه ناوك زنان شام دورش كمان گشاده چو مژگان كشيده صف‌
چندين هزار تن، قدراندر ازو از قضا با آن همه خطا همه را تير بر هدف‌
هر جا روان ز سرو قدى جويى از گلو هر سو جدا از تا جورى دست از كتف‌