گفتى: گناه او چه؟ كه شمرش گلو بريد انصاف و رحم و جود و مروت گناه اوست‌
جز اين كه شد زيارت او زندگى فزا ديگر چه چاره بهر غم عمر كاه اوست؟
بر كربلاى او نرسد فخر كعبه را كان يوسف عزيز امامت به چاه اوست‌
سبط نبى فروغ ده جرم نيّرَيَن رخشنده آفتاب سپهر وفا حسين‌
٣ اى دل اگر تو را قدرى درد دين بود قدر حسين و تغزيه‌اش بيش از اين بود
انصاف ده كه جسم تو بر خوابگاه ناز و آن گه به خاك آن بدن نازنين بود؟
اين شرط دوستى است كه او تشنه لب شهيد ما را به كام شربت ماء معين بود؟
ما آب سرد را به تكلف خوريم و او سيراب ز آب خنجر شمشير لعين بود؟
ما اشك ازو مضايقه داريم و چشم ما بر چشمه‌سار كوثر خلد برين بود؟
ما آب شور بسته بر او كوفيان فرات اين فرق بين كه با اثر مهر و كين بود؟
او بيدريغ سر دهد از بهر ما به تيغ؟ ما را دريغ ازو دلى اندهگين بود؟
ما پروريم جسم خود از ناز و اى دريغ كآن جسم ناز پرور او بر زمين بود!
عشرت كنيم و تغزيه‌اش مى‌كنيم نام حاشا كه راه و رسم محبت چنين بود!
هر لحظه سر گذشتى ازو گوش مى‌كنيم ناگشته زيب گوش، فراموش مى‌كنيم!
٤ اى چرخ از كمال تو تيرى رها نشد كازاده‌اى نشان خدنگ بلا نشد
دور تو بر خلاف مراد است اى دريغ بس كام ناروا شد و كامت روا نشد!
از بوالبشر گرفته بگو تا به مصطفى آن كيست كز تو خسته تيغ جفا نشد؟
آدم نشد جدا ز تو از گلشن بهشت يا نوح از تو غرقه بحر فنا نشد
عيسى نگشت بسته دارت؟ چرا نگشت! يحيى نشد قتيل زتيغت؟ چرا نشد!
دندان مصطفى نشكست از عناد تو؟ يا حمزه از تو خسته زخم عنا نشد؟
نشكافت از تو تارك حيدر به تيغ كين؟ يا درد دل حواله خير النساء نشد؟