٢. وصال شيرازى‌
(١١٩٧- ١٢٦٢ ق)
زندگينامه‌
وصال شيرازى نامش ميرزا شفيع و معروف به ميرزا كوچك فرزند محمد اسماعيل شيرازى بزرگ‌ترين و پر آوازه‌ترين شاعر آيينى در سده سيزدهم هجرى است كه در زمانه فتحعلى شاه (١٢١٢- ١٢٥٠) و محمد شاه قاجار (١٢٥٠- ١٢٦٤) مى‌زيسته است.
اشعار ماتمى وصال شيرازى در مراثى آل‌اللَّه در شمار ممتاز ترين اشعار آيينى يكصد و پنجاه ساله اخير به شمار مى‌رود. مرثيه پر شور او در رثاى امام حسن مجتبى- عليه‌السلام- از دير باز زبان زد شيفتگان شعر آيينى است:
در تاب رفت و طشت طلب كرد و ناله كرد و آن طشت را ز خون جگر رشگ لاله كرد
خونى كه خورد در همه عمر از گلو بريخت خود را تهى ز خون دل چند ساله كرد ...
وصال شيرازى در زمانه خود از خوشنويسان بنام به شمار مى‌رفته و در رشته موسيقى نيز مورد عنايت دوستداران اين هنر قرار داشته است. وى در اواخر عمر از نعمت بينايى محروم شد و در سن ٦٥ سالگى بدرود حيات گفت و در مقبره شاه چراغ در شيراز در آغوش خاك آرميد.
وى داراى شش پسر به اسامى: احمد وقار، محمود حكيم، محمد داورى، ابوالقاسم فرهنگ، اسماعيل توحيد و عبدالوهاب يزدانى بوده كه همگى اهل شعر و ادب و هنر و از چهره‌هاى شاخص روزگار خود به شمار مى‌رفته‌اند.
وصال شيرازى در عمر پر بركت خود توفيق تحرير ٦٧ نسخه از قرآن كريم را پيدا كرده كه در حال حاضر سه نسخه از آنها در مصر موجود است و ساير آثار خطّى او در كتابخانه‌هاى معتبر نگاهدارى مى‌شود.
وى علاوه بر مثنوى وصال كه حاوى هفت هزار بيت است، مثنوى ناتمام شيرين و فرهاد وحشى بافقى را به پايان برده و صبح وصال خود را به سبك گلستان سعدى سامان داده و ترجمه اطواق الذهب تأليف زمخشرى و سفينه بنيان از ديگر آثار قلمى اوست. «١»