پشْت نبىّ و آل نبى در جنان شكست تا در جهان سپاه شه انس و جان شكست‌
در سينه‌شان زشست و ز دست مخالفان از هر طرف خدنگ خليد و سنان شكست‌
پس تا بريد خنجر دشمن، گلو بريد پس تا شكست تير عدو، استخوان شكست‌
زهر ملال، در قدح شيخ و شاب ريخت جام نشاط، در كف پير و جوان شكست‌
در باغ دين، ز صَرصَر «١» بيداد اهل كين آمد به شاخ سرو و گل و ارغوان شكست‌
تا برگ لاله از نفس گرم برق سوخت تا شخ سرو از دم سرد خزان شكست‌
آمد ز سنگ كين سپهر ستم قرين بر بال طايران بلند آشيان شكست‌
تا آن شكست بر پر آن طايران رسيد بال و پر ملايك هفت آسمان شكست‌
آمد پىِ وداع حرم پس به خيمه گاه گفت آن پناه دين به تنى چند بيگناه‌
كاى بى‌كسان! چو جناب يثرب گذر كنيد اول گذر به تربت خير البشر كنيد
گر آب چشمتان بگذارد به جاى من از خاك پاك او همه كُحل «٢» بصر كنيد
اي
كاروان شعر عاشورا ٢٥٩ ٢. وصال شيرازى ..... ص : ٢٥٨
ن تب كه سوخت جان جگر گوشه مرا عنّاب اگر نه چاره به لخت جگر كنيد
خارى به هر زمين شكند گر به پاى‌تان تدبير آن ز آه دل يكدگر كنيد
نا محرمان، ز رخ چو گشايند پرده‌تان بى پرده شكوه از فلك پرده در كنيد
خواهند پايمال ستورم چو اين سگان از پيكِ آه شير خدا را خبر كنيد
در شام چون مقام به ويرانه‌تان دهند چون جغد بر شهادت من نوحه سر كنيد
زينب به دستش اصغر لب تشنه پيش شاه شاهش گرفت و گفت به آن قوم رو سياه‌
كاى كوفيان! به آل پيمبر رعايتى بر كودكى ز جرعه آبى عنايتى‌
اى گمرهان! نظاره به طفلان اشك من اين طفل را به قطره آبى هدايتى‌
هرگز نبودى از عطشش گرنه آب چشم مى‌كرد اگر ز ديده به كامش سرايتى‌