جان جهان زجسم جهان رفت و، اين عجب اين جان سخت از تن ياران برون نشد
افتاد آسمان امامت چو بر زمين ساكت چرا سپهر و، زمين بى سكون نشد؟
آن تيره شب دريغ كه در دشت كربلا بر رهنماى خلق، كسى رهنمون نشد!
«خاقان» به ماتم شه دين گفت با فغان معدوم از براى چه اين چرخ دون نشد؟
دردا كه زندگى به دو عالم حرام شد كاين چرخ سفله، دشمن دين را به كام شد
گردون بسوخت ز آتش غم، جان فاطمه شرمى نكرد از دل سوزان فاطمه‌
از تندباد كينه مروانيان، دريغ پژمرده گشت نوگل بستان فاطمه‌
غلتان به خاك معركه چون صيدِ بسمل است آن گوهرى كه بود به دامان فاطمه‌
از تيرهاى كارى شست مخالفان شد چاك چاك پيكر سلطان «١» فاطمه‌
ديدى كه عاقبت چه رسيد از سپهر دون‌از شست اهرمن به سليمان فاطمه؟
از عرش، رستخيز دگر گردد آشكار در روز رستخيز ز افغان فاطمه‌
«خاقان»! به پاى عرش برين گفت جبرئيل: واحسرتا زديده گريان فاطمه!
از تند باد حادثه چون نخل دين شكست از آن شكست پشت رسول امين شكست‌
گرديد بر سنان، سر سلطان دين دريغ! افتاد آسمان شرف بر زمين، دريغ!
بر پيكر امام زمان، زاده زياد بگشاد صد هزار كمان از كمين، دريغ!
زينب به نوحه گفت كه: از زاده زياد منسوخ گشت دين رسول امين، دريغ!
در دست دشمنان و زبيداد آسمان آل نبى اسير و غريب و حَزَن دريغ!
در آسمان به ماتم سلطان دين، حسين تا حشر ذكر عيسى گردون نشين: دريغ!
آن آفتاب آل نبى بر زمين فتاد گردش ز آسمان و سكون از زمين! دريغ!
تا جان به او سپارد و جان گيرد از عدوش «خاقان» نبود در صف آن دشت كين، دريغ!
واحسرتا! كه خانه ايمان خراب شد در ماتم تو، سينه عالم كباب شد
پنهان به خاك تيره چو شد ماه مصطفى رخسار ماه، تيره شد از آه مصطفى‌
شد سرنگون زگردش اين چرخ واژگون از تندباد حادثه، خرگاه مصطفى‌
از بهر ماتم شه دين، فخر اوصيا بودند انبياهمه، همراه مصطفى‌
از زخم خنجرى كه به آن شاه دين رسيد گويا دريد شمر: جگرگاه مصطفى‌
شد منخسف زگردش اين چرخ واژگون خورشيد مشرقين زمين، ماه مصطفى‌
دل، خون شود ز ديده گريان فاطمه واحسرتا! ناله جانكاه مصطفى‌
«خاقان»! به روز حشر شفيعت شود حسين يا رب! به حرمت على و جاه مصطفى!
«خاقان» ز سيل حادثه، دين را خراب ديد ز آن ظلم‌ها كه شافع يوم الحساب ديد
بفشرد پا در ره صبر و رضا، حسين با حق نمود وعده خود را وفا، حسين‌
بادا فداى خاك رهش صد هزار جان! چون كرد جان به امت عاصى فدا، حسين‌
در روزگار: زينت آغوش مصطفى در روز حشر: پيشرو اوصيا: حسين‌
خاكم به سر كه از ستم روزگار، گشت غلتان به خاك معركه كربلا، حسين‌
فرياد از آن دمى كه به صحراى كربلا شد بر بلاى دشمن دين مبتلا، حسين‌
آه از دمى كه شكوه كند پيش دادگر در روز رستخيز، سر از تن جدا، حسين‌
نزد شفيع روز جزا، از جفاى شمر آيد به شكوه همره خيرالنسا، حسين‌
«خاقان»! در ين معامله خاكم به سرشود چون دادخواه روز جزا، دادگر شود
از دود ظلم، تيره رخ آفتاب شد بنياد دين زسيل حوادث خراب شد
از تندباد حادثه، در خاك كربلا از آتش جگر، دل آن شه كباب شد
از بيم اين خطا كه سر از چرخ سفله زد عرش برين ز واهمه در اضطراب شد
اركان كاينات، تزلزل گرفت آه! كون و مكان ز حادثه پر انقلاب شد
آن زاده زياد نه، آن زاده زنا اندر حجاب آل نبى، بى حجاب شد