شهيدان است كه در اثناى آن نيز به مديحت خاقان قاجار پرداخته و داراى شصت بيت مى‌باشد، به مطلع:
تا زمين شد ملك داراى زمان، آمد خطاب ز آسمانش كاى زمين! ياليتنى كنتُ تراب!
ابياتى از اين چكامه را مرور مى‌كنيم:
تشنه لب، شهد شهادت بر رضاى حق چشيد گرچه كوه آهن از بيمش شدى درياى آب‌
در حجابش كز شرف جبريل آمد حاجبى مركب از بيداد و كين راندند ديوان بى‌حجاب‌
آفتاب روى او، تابان ز رُمْح «١» مشركان باد يا رب مُنكسِف تا حشر روى آفتاب!
آخر اى بيدادگر گردون! به پيش دادگر مصطفى را چون دهى زين جور بى‌پايان جواب؟
آل مروان را به لب از ساقى گلچهره، مَى آل طاها را جگر از آتش حسرت، كباب!
روز محشر تا شفيع شيعيان گردد، كشيد شافع يوم الحساب، اين ظلم‌هاى بيحساب‌
ور
كاروان شعر عاشورا ٢٥٠ ١. شرر بيگدلى آذرى قمى ..... ص : ٢٤٧
نه، كردى در دمى از بازوى زور آزماى چون دل اعداى دين، بنيان عالم را خراب‌
در زواياى حريم حرمتش، روح الامين از حقارت كرده جا در سايه پَرّ ذُباب «٢»
از جهات سِتّه، سمت در گهشن: خير السَّمات «٣» برنجوم سبعه، خاك درگهش: نعمَ المآب «٤»
با علو درگهش اى چرخ! جز با غم مَچَم با فروغ شمسه‌اش اى شمس! جز با تب متاب‌
ديد چون ايوان آن، انديشه كوته نظر از طريق ناشناسى، آسمان كردش خطاب‌
لب گزان گفتا خرد كاين غايت نابخردى‌ست شرم بادت شرم! ازين گفتار زشت و ناصواب‌
شمسه اين: بى كسوف و، شمس آن را: انكساف جوهر اين: با ثبات و جرم، آن را: انقلاب‌
آسمان را چون در آرى در حساب اين؟: كه هست بارگاه كبرياى شافع يوم الحساب «٥»
اين قصيده نيز متضمن ماده تاريخ سال احداث ضريح طلا براى بارگاه ملكوتى سالار شهيدان است و سنه ١٢١٤ ه. ق را نشان مى‌دهد.