يا رب! تو آگهى كه رعايت كسى نكرد در حق اهل بيت نبى، حرمت نبى‌
اين ظلم را، جواب چه گويند روز حشر؟ بر كوفيان تمام بود حجت نبى‌
ما را چو نيست دست مكافات، داد ما گيرد زخصم، حكم حق و غيرت نبى‌
بس گفت اين حديث و، جوابش كسى نداد! لب تشنه غرق خون شد و، آبش كسى نداد!
چون تشنگى، عنان زكف شاه دين گرفت از پشت زين، قرار به روى زمين گرفت‌
پس بى حيايى، آه كه دستش بريده باد! از دست داد دين و، سر از شاه دين گرفت!
داغ شهادت على، ايام تازه كرد از نو جهان، عزاى رسول امين گرفت‌
هم پاى پيل، خاك حرم را به باد داد هم اهرمن ز دست سليمان، نگين گرفت!
برطشت، مجتبى جگر پاره پاره ريخت پهلوى حمزه، چاك زمضراب كين گرفت‌
در خاك، خون ناحق يحيى‌گرفت جوش عيسى ز دار، راه سپهر برين گرفت‌
گشتند انبيا همه گريان و، بوالبشر بر چشم‌تر ز شرم نبى، آستين گرفت‌
كردند پس به نيزه، سرى را كه آفتاب از شرم او نهضت رخ زرد در نقاب‌
شد بر سر سنان، چو سر شاه تاجدار افكند آسمان به زمين تاج زرنگار
افلاك را، زسيلى غم شد كبود روى آفاق را، ز اشك شفق سرخ شد: كنار
از خيمه‌ها، ز آتش بيداد خصم رفت چون از درون پردگيان، بر فلك شرار
عريان، تن حسين و به تاراج داده چرخ پيراهنى كه فاطمه‌اش رشته پود و تار
نگرفته غير بندگران دست او كسى! آن ناتوان كز آل عبا مانده يادگار
رخ‌ها به خون خضاب، عروسان اهل بيت گشتند بى حجاب به جمّازه ها «١»، سوار
آن يك، شكسته خارِ اسيريش، در جگر اين يك، نشسته گردِ يتيميش بر عذار
كردند رو به كوفه پس آن گه زخيمه‌گاه وين خيمه كبود، شد از آهشان سياه‌
چون راهشان به معركه كربلا فتاد گردون، به فكر شورش روز جزا فتاد
اعضاى چرخ منتظم، از يكدگر گسيخت اجزاى خاك متصل، از هم جدا فتاد
تابان زنيزه، رفت سر سروران زپيش جمّازه‌هاى پردگيان، از قفا فتاد
از تندباد حادثه، ديدند هر طرف سروى به سر درآمد و، نخلى زپا فتاد
مانده به هر طرف نگران: چشم حسرتى در جستجوى كشته خود، تاكجا فتاد؟!
ناگه، نگاه پردگى حجله بتول بر پاره تن على مرتضى فتاد
بيخود، كشيد ناله: هذا اخى، چنان كز ناله‌اش به گنبد گردون صدا فتاد
پس كرد رو به يثرب و، از دل كشيد آه نالان به گريه گفت: ببين يا محمَّداه!
اين رفته سر به نيزه اعدا، حسين توست وين مانده بر زمين تن تنها، حسين توست‌
اين آهوى حرم، كه تن پاره پاره اش در خون كشيده دامن صحرا، حسين توست‌
اين پرگشاده مرغ هُما به سوى خلد كِش پُر ز تير رُسته بر اعضا، حسين توست‌
اين سر بريده از ستم زال روزگار كز ياد برده ماتم يحيى، حسين توست‌
اين مهر مُنكسِف «١»، كه غبار مصيبتش تاريك كرده چشم مسيحا، حسين توست‌
اين ماه مُنخَسِف «٢»، كه بر او ز اشك اهل بيت گويى گسسته عِقد ثريا، حسين توست‌
اين لاله گون عمامه، كه در خلد بهر او معجر كبود ساخته زهرا، حسين توست‌
اندك چو كرد دل تهى از شكوه با رسول گيسو گشود و، دويد سوى مرقد بتول‌
كاى بانوى بهشت! بيا حال ما ببين ما را به صد هزار بلا، مبتلا ببين‌
در انتظار وعده محشر چه مانده‌اى؟ بگذر به ما و شور قيامت به پا ببين‌
بنگر به حال زار جوانان هاشمى مردان شان شهيد و، زنان در عزا ببين‌
آن گلبنى كه از دم روح الامين شكفت خشك از سموم باديه كربلا ببين‌