بى‌مهرى و بى‌انصافى در مورد آنان سخن مى‌گويد ولى در شرح حال و آثار شعراى معاصر و معاشر با خود كه از همراهان او در نهضت بازگشت ادبى هستند به تفصيل مى‌گرايد و دهها صفحه از تذكره خود را براى هر يك از آنان تخصيص مى‌دهد.
وى در دو سبك خراسانى و سبك عراقى طبع آزمايى مى‌كرده، در سرودن ساقى‌نامه و مغنى‌نامه خود از شيوه كلامى حافظ سود جسته و در مثنوى يوسف و زليخا خويش از سبك عبدالرحمن جامى پيروى كرده است. آذر در انواع قالب‌هاى شعرى، آثار رسا و شيوايى دارد كه از ديرباز مورد عنايت اهل ادب قرار گرفته است.
دامنه تأثير آثار عاشورايى‌
اگرچه آذر در ستايش ممدوحان خود، به مناسبت از ائمه اطهار عليهم‌السلام نام مى‌برد و مرتكب قياس مع الفارق مى‌شود «١» ولى در قصايد مناقبى خود در مناقب آل اللَّه، ايمان قلبى خود را به عظمت وجودى اين ذوات مقدس به تصوير مى‌كشد و بايد آثارى از اين قبيل را كه نمونه آن ذكر شد به حساب شاعرانگى او گذاشت نه معتقدات قلبى او. از آذر يك رباعى ماتمى در رثاى امام حسن و امام حسين عليهما السلام به يادگار مانده كه از لحاظ مضمون بيمانند است:
آه از حسنين، كز جهانْ شيون و شين سر زد ز غم آن دو امام كونين‌
اى واى از آن زمان كه خورد آب: حسن! فرياد از آن دم كه نخورد آب: حسين! «٢»
و در ابيات پايانى يكى از منظومه‌هاى مثنوى او، جلوه‌هاى ماتمى ژرفى را مشاهده مى‌كنيم:
احمد اندر غار، از مردان نهان خاطر بوجهليان، شاد از جهان!
شير يزدان، جرعه نوش از زهر تيغ پور ملجم، مسرت عشرت، اى دريغ!
فاطمه را، سينه پرداغ محسن جان جعده، شاد از قتل حسن!
اهل بيت احمدى، در اضطراب آل سفيان، رفته در بستر به خواب!
تشنگان كربلا، زار و غمين كوفيان، سيراب از ماء معين «٣»