زين العباد را- كه به زنجير مى‌كشند جدّ بزرگوار كجا رفت و باب كو؟
ظلمى كه كرد خصم بر اولاد مصطفى گيرم تمام شرح توان كرد، تاب كو؟
كارى كز آن بتر نتوان كرد پس چه كرد؟ گو بعد ازين فلك پى كار دگر، نگرد
رخساره‌اى كه بود به خوبى مه تمام پوشيده كرد معركه‌اش در ته غمام‌
مويى كه شانه مى‌زدش از پنجه، مصطفى صد حلقه حلقه‌اش به ته خاك همچو دام‌
سروى كه رست در چمن مصطفى، فتاد در جويبار خون و، فروماند از خرام‌
بر خاك، سوده شمر ز روى جفا، ببين رويى كه بود بوسه گه مرتضى مدام‌
از پا فكند قامت نخلى كه در چمن پرورده بود فاطمه‌اش با صد احترام‌
شهباز عرش بين كه به عزم ديار قدس در خون كشيده بال و پر خويش چون همام‌
ز آن دم كه هشته بود بناى ستم، فلك هرگز نكرده بود جفايى چنين تمام‌
نسبت نمى‌توان به قضا داد اين ستم گويا گسسته بود فلك از قضا زمام!
اين ظلم ديگرست كه گردون نگون نشد عالم تمام، غرقه درياى خون نشد
در كربلا زدند چو آل نبى، قدم صد شعله زد ز سينه كروبيان علم‌
آن ظلم شد به پاى، كه لرزيد آفتاب از ياد آه سرد درين نيلگون خيم‌
ازاده سروباغ دو عالم، زپا فتاد تاريك گشت هر دو جهان از غبار غم‌
شد جمع و، شور نوحه به هفت آسمان فكند هر فتنه‌اى كه بود جهان را، زبيش و كم‌
از آل مصطفى، دم آبى دريغ داشت اى دل! مجو ز چرخ تو يك شيوه كرم‌
نم در جگر نهشت زبس تشنگى، ولى از خون شان رساند در آن دشت نم به نم‌
چون مهتر جهان تپد از تيغشان به خون با اين سگان دگر چكند آهوى حرم؟
بر نيزه‌اش، به معركه كربلا
كاروان شعر عاشورا ٢٣٠ ٢٥. صباحى بيدگلى كاشانى ..... ص : ٢٢٨
ببين آن سر، كه خورده بود به آن، مصطفى قسم!
در سينه، تاب صبر ازين ماجرا نداشت دل خون شد و زديده برون رفت، لاجرم‌
با اين قضيه، خون دل ما چه مى‌كند؟ گريد اگر دو ديده دريا، چه مى‌كند؟!
در خون كشيده پيكر داراى دين ببين از تن جدا فتاده، سر نازنين ببين‌
شهباز عرش را، به هواى ديار قدس در خون خويش بال فشان در زمين ببين‌
زين گرگ سالخورده، كه در خون كشيده است نور دو چشم شيرخدا را به كين، ببين‌
هر سو، وداع شاهى و شهزاده‌اى نگر از چشم خون فشان، نگه واپسين ببين‌
طفلان خردسال حرم را، نظاره كن بر چشمشان زشوق پدر آستين ببين‌
همرنگ لاله زار، زخون عرصه‌اى دگر وز پا فتاده سرو و گل و ياسمين ببين‌
در خيمه حرم، زيتيمان فغان نگر در آن ميانه ناله روح الامين ببين‌
بنگر چها رسيده به اولاد مصطفى بگذار هر چه كرده سپهر و، همين ببين‌
آل نبى، درين غم و محنت نظاره كن بگريز از جهان و، زگردون كناره كن‌
تا بنده اختر فلك هشت و چهار، حيف! از نور هر دو ديده، هزاران هزار حيف!
از روى زين به خاك درافتاد عاقبت نور دو ديده شه سوار، حيف!
رويى كه بود روشنى آفتاب ازو پوشيده كرد معركه‌اش در غبار حيف!
مويى چو شب كه بر رخ چون روز شاه بود در خون كشيد گردش ليل و نگار، حيف!
آن تن كه پرورش به كنار بتول يافت از زخمهاى تيغ و سنان شد زكار، حيف!
شد شاه ذوالفقار و، نماند از جفاى خصم شهزاده‌اى كه بود ازو يادگار، حيف!
رفت آن كه بود نقد شهنشاه «لافتى» ديگر كسى نماند پى كارزار، حيف!
بر باد فتنه رفت به يك جنبش سپهر هر گل كه بود در چمن روزگار، حيف!
برخاست صرصرى كه به گلزار مصطفى به باد رفت حاصل صد نوبهار، حيف!
بنگر خزان چكار به باغ و بهار كرد؟ هر كاركرد، چشم بد روز كاركرد!
رفت از ميانه، پادشه انس و جان دريغ! بر باد رفت حاصل كون و مكان، دريغ!
در گلشنى كه داشت تماشا عنان خويش از مطلق العنانى باد خزان، دريغ!
از دست روزگار برون شد به رايگان يكدانه گوهر صدف كن فكان دريغ!